Nu.nl

Soms lees je weleens een bericht in de krant waarvan je denkt 'dat kan gewoon niet echt zijn!'
Als je de Telegraaf leest zou het inderdaad kunnen dat een of andere shabby journalist een verhaal uit zijn duim heeft gezogen, maar bij de meeste andere kranten ga ik er toch vanuit dat het waar is wat er staat.
Zo las ik vandaag een curieus bericht op Nu.nl:

Argentijnse vrouw in coma door vallende kat


De titel vond ik al zeer spraakmakend en ik wilde graag weten wat er precies was gebeurd.

BUENOS AIRES - In Argentinië is een 85-jarige vrouw in coma geraakt nadat zij op straat was geraakt door een vallende kat. Ze vecht voor haar leven.
Een buurman had het beest per ongeluk uit een raam gegooid op de vierde verdieping.

Hier begon ik het verhaal al vreemd te vinden. Hoe kan je 'per ongeluk' een kat uit het raam gooien? Gelukkig is nu.nl een hoogwaardige internetsite die mij niet met vraagtekens zal laten zitten.

De man probeerde met de kat zijn vrouw te raken vanwege een echtelijke ruzie. Zijn vrouw dook weg en de kat vloog door het open raam.
De gewonde vrouw, een bejaarde operazangeres, liep door de vallende kat een schedelbreuk op, aldus Argentijnse media zaterdag.

O, maar dat klinkt heel erg logisch. Hij had ruzie met zijn vrouw! Als ik ruzie heb met iemand gooi ik ook altijd mijn kat naar iemand toe. Ze is vrij zwaar dus dat kan best hard aankomen. Misschien hadden ze wel ruzie om wie de kat mocht hebben als ze uit elkaar gingen en dat hij frustratie zei: 'hier heb je je rotkat' waarop hij vervolgens de kat naar haar toe gooide.
En toen vloog de kat per ongeluk uit het raam. Het was niet de bedoeling om een onschuldige voorbijganger in coma te meppen, maar om zijn eigen vrouw dood te slaan met de kat. Maar ja, als in een Matrix-film ontweek zijn vrouw de door de lucht vliegende kat en daarbij verpestte ze het voor de bejaarde vrouw die beneden op straat liep. Tot mijn verbazing las ik dat de vrouw ook nog een bejaarde operazangeres was. Hoe krijg je het voor elkaar? Eerst maak je zo'n ruzie met je vrouw dat je je kat uit het raam gooit en dan komt het bovenop een bejaarde operazangeres terecht. Van alle saaie, alledaagse voorbijgangers die onder je raam doorlopen vermoord je bijna een bejaarde operazangeres!
Ik ga waarschijnlijk een hele onrustige nacht tegemoet, want ik zal me de hele tijd afvragen: wat is er met de kat gebeurd? Daar wordt dan weer helemaal niet over gerept door nu.nl. Ik denk dat ik voor de zekerheid toch even met 114 bel, misschien dat zij even een kijkje kunnen nemen in Buenos Aires. En als die kat ook maar een schrammetje heeft dan moet de beste man in de boeien worden geslagen!

Babysitten

Mijn hele leven heb ik altijd al willen babysitten. Het leek me geweldig om een keer verantwoordelijkheid te hebben, om voor iets anders te zorgen dan mijn poppen en knuffels. Ik las ook altijd ‘de babysittersclub’. Dat was een boekenserie over tienermeiden die geld bijverdienden met babysitten en daar een hele goede handel in hadden. Daarbij maakten ze allemaal hele spannende avonturen mee tijdens het babysitten. Het was een soort detective thriller maar dan met baby’s. Ik fantaseerde dat ik ook bij mensen thuis mocht babysitten en dat ik daar dan een geheime kelder vond waar een schatkaart in lag. En dat ik dan met een groep vriendinnen opzoek ging naar die schat.

Helaas heb ik nooit een schatkaart gevonden en tot overmaat van ramp heb ik ook nooit mogen babysitten! Er is niemand die ooit zijn kind aan mij heeft toevertrouwd. Ik begrijp niet hoe dat komt. En als er al iemand in de straat een oppas zocht dan werd mijn oudere broer altijd eerder uitgekozen. Jarenlang heb ik bij mijn ouders gezeurd om een zusje, ik wilde niet meer het jongste meisje zijn. Maar helaas, mijn vader had er na mijn geboorte direct een knoop in gelegd en een leuk Afrikaans kindje adopteren wilden ze ook niet. Ik zou mijn hele jeugd de ‘baby’ blijven waarop ‘gesit’ moest worden.

Vorige week was het eindelijk zover. Ik mocht eindelijk oppassen! Het was dan wel geen baby, maar een puberende labrador, maar toch! Mij werd het vertrouwen gegeven dat ik voor een levend wezen kon zorgen. Dus ik haal de hond op en krijg een plastic tas mee vol met snoepjes, kluiven, hondenkoekjes en voorgeprepareerde zakjes avondeten. (Het avondeten afwegen dat werd nog niet helemaal aan me toevertrouwd)
Ik lok de hond met een snoepje mijn auto in en hij bleef netjes zitten. Tijdens het ritje naar mijn huis toe viel hij zelfs in slaap door het kalmerende getril van de motor. Eenmaal mijn auto geparkeerd moest ik naar mijn flat lopen met hond, handtas en de plastic survivalkit van de hond. Hij bleef maar 1 nachtje bij mij slapen maar hij genoeg eten voor een jaar. Het miezerde buiten dus ik wilde zo snel mogelijk naar binnen. Ik vroeg de hond vriendelijk om een plas te gaan doen, maar deze had meer interesse in het eten van gras. Nou ja, dan niet toch! Met volle handen probeer ik mijn huissleutels uit mijn rechter jaszak te vissen. Als ik eindelijk de sleutel in het slot wil steken scheurt de plastic zak volledig open aan de onderkant. Alle koekjes en snoepjes rollen over de straat en de hond begint meteen gretig vier koekjes naar binnen te werken. ‘Nee!’ roep ik. ‘Zit!’ probeer ik tevergeefs, want een jonge puberende hond laat echt geen overheerlijke koekjes aan zijn neus voorbij gaan. Ik probeer alle koekjes teug te stoppen in de koekjestrommel terwijl ik langzaam in de knoop raak met de hondenlijn. ‘Ga nou zitten!..... Alsjeblieft…..’.

Uitgeput stap ik mijn huiskamer binnen. Voor de hond heb ik een kleedje neergelegd die als mand fungeert. Maar de hond is nog lang niet moe en wil alleen maar spelen. Ik kan echt niet meer, ik wil niet meer! Maar ja, ik wilde zelf graag babysitten. En dit is alleen nog maar een hond. Kun je nagaan hoe het zou zijn als ik voor iemands kind moet gaan zorgen!

Koken

Ik ben tegenwoordig helemaal fan van kokkerellen. Vooral taartjes, chocoladetruffels en muffins. Sinds ik samen met mijn moeder een workshop heb gevolgd heb ik het licht gezien. Vroeger dacht ik dat al die lekkere taartjes bij de bakker door een geniaal persoon waren gemaakt en dat een simpele ziel als ik dat nooit zou kunnen. Maar inmiddels kan ik het wel en ik heb de swing al aardig te pakken. Ik sta ’s avonds of in het weekend zomaar deeg te kneden om een ‘apple crumble’ of een ‘mango crumble’ te maken. Het is heerlijk ontspannend en een goede anti stress therapie. En het resultaat is ook nog eens fantastisch. Een heel klein ietsie pietsie nadeel van deze hobby is dat het niet goed is voor de lijn. Daarom ben ik maar eens even drastisch aan het diëten. Ondertussen bak ik zoveel mogelijk taartjes voor andere mensen.

Niet alleen vind ik het leuk om te koken, ik ben ook gek op kookspulletjes. Het is heerlijk om naar mooie potten en pannen te kijken, of goede kookboeken. Ook heb ik mezelf getrakteerd op een heel mooi cadeau: een Kenwood keukenmixer. Daar droomde ik al jaren van en ik heb nu een goede reden om er een te kopen.
Voor mijn verjaardag heb ik het idee gekregen om in plaats van appeltaart en toastjes met brie een high tea te organiseren. Dan kan ik helemaal uit mijn dak gaan en allemaal lekkere hapjes maken. Ik ben al weken bezig met recepten zoeken en uitproberen en een mooi menu in elkaar te zetten. Ik kan niet wachten tot het zover is. En deeg kloppen is toch iets handiger in een keukenmachine dan met je handen. Alhoewel de romantiek er dan misschien toch een beetje af gaat. Maar ik zal vaak genoeg nog ’s avonds na een lange werkdag wat bloem pakken en deeg gaan kneden. Heerlijk.

Bin Laden

Bin Laden is dood. Tenminste, dat willen ze ons laten geloven! Maar volgens de conspiracy theory van 10 jaar geleden zou Bin Laden helemaal niet bestaan. Het was gewoon George W. Bush met een lange baard. De aanslagen zouden bedacht zijn door de CIA zodat ze een legitieme reden zouden hebben om Irak binnen te vallen. Bush steeg na de aanslagen op 9/11 enorm in de peilingen. Opeens was hij een held en moest hij het land redden. Dat hij Irak binnenviel voor de olie kon niemand iets schelen.

Nu, 10 jaar later is de grote boze meneer achter de aanslagen eindelijk gevonden, gepakt en koelbloedig door zijn hoofd geschoten. Bin Laden: De belichaming van het kwaad. Maar is het ook echt zo? Nadat het nieuws bekend werd begonnen allerlei Amerikanen te dansen en te springen op straat. Dat vond ik best wel raar. Dat je blij bent dat Bin Laden dood is a la. Maar in de afgelopen 10 jaar zijn er een heleboel Afghanen, Irakezen, Europeanen en Amerikanen gestorven in de strijd tegen het terrorisme. En om dan te feesten om de dood van één man terwijl er jarenlang oorlog is geweest, dat vind ik wat kort door de bocht.
Direct na de feestvreugde rees de vraag: Waar zijn de foto’s? Tja, want hoe weet je nu zeker dat Bin Laden echt dood is? Mensen willen dolgraag een overhoopgeschoten restant van een terrorist zien. Waarom in hemelsnaam? Ten eerste is het geen prettig beeld en ten tweede kan je geen foto meer vertrouwen sinds de uitvinding van Photoshop. Ik hoef geen foto te zien, als Bin Laden tussen nu en 4 weken geen videoboodschap meer inspreekt ga ik er vanuit dat hij kassie wijlen is.

Als je het echt zeker wilt weten dan moet je je duikpak aantrekken en op de bodem van de oceaan gaan zoeken. Daar zal hij wel druk zijn met de zeventig maagden die hij zichzelf heeft beloofd.

Verliefd

Ik heb sinds kort verkering. Dat is natuurlijk hartstikke leuk en fantastisch, maar dat houdt wel in dat ik nauwelijks tijd heb om columns te schrijven. En als ik wel tijd heb om columns te schrijven dan heb geen inspiratie. Ik ben namelijk alleen creatief als ik me ongelukkig en depressief voel. Dan uit ik mijn gevoelens en spui ik op alles en iedereen. Maar jammer genoeg ben ik op dit moment overdreven gelukkig. Ik heb een hele leuke nieuwe baan vol uitdaging, de zon schijnt buiten en tot slot heb ik een mooie man aan mijn zijde waarmee ik heerlijk romantisch mee naar Rome ben geweest.

Hoe kan ik nu nog commentaar leveren op de wereld? Waar moet ik het in godsnaam over hebben? Bloemetjes? Bijtjes? Daar zit toch helemaal niemand op te wachten! De mensheid wil toch een cynische en bittere Nienke horen. De Nienke die meedogenloos Geert Wilders kan bekritiseren of religie kan bagatelliseren. Maar nu vind ik het helemaal niet erg dat mensen een geloof hebben. Laat ze lekker hun cultuur en tradities hebben. En Geert Wilders, wie is Geert Wilder? Die bestaat helemaal niet in bloemetjes-en-bijtjes-land.

Natuurlijk zijn er nog steeds kinderen in Afrika die dood gaan van de honger en als ik me eenzaam en verdrietig voel kan ik me daar ook echt druk om maken. Maar ik ben verliefd en ik voel me gelukkig, en geen fukushima-ramp of terrorist in Alphen aan de Rijn kan mijn dag verpesten!

Alles voor het spel!

Afgelopen weekend stond ik te stralen op een podium. Nou ja stralen… Ik speelde een trieste, depressieve, aangeschoten maar toch hysterisch lachende vrouw van middelbare leeftijd. Ik had zwaar aangezette make-up op met rimpels en dikke wallen onder mijn ogen. Ik droeg de grootste soepjurk die er op deze aarde te verkrijgen is. Hierdoor werd mijn figuur zeer onaantrekkelijk. Om het geheel nog wat extra aan te dikken had ik krulspelden in mijn haar en pantoffeltjes met daarboven steunkousen. Ik voelde me behoorlijk bejaard voor een meisje van 26!

Ik stond in de coulissen van het Zaantheater nerveus te wachten tot ik op moest. Mijn hart bonsde in mijn keel, ik maakte zachte sprongetjes om de zenuwen weg te schudden. Over een paar seconden moest ik op. Dan kon ik eindelijk doen waar ik maandenlang voor geoefend had. Ik had een kleine rol dus dan moet je nog harder werken om een verpletterende indruk te maken. Ik hoorde de actrice de naam van mijn personage roepen. Ik moet op! Ik moet op! Ging er door mijn hoofd. Ik haalde diep adem, verdiepte me in mijn personage, trok een sloom gezicht en stapte met een fles port in mijn hand het podium op.

Het publiek lachte zodra ik het podium op stapte. Ik had nog geen woord gezegd en toch vonden ze me nu al grappig. Die kon ik in mijn zak steken!
De scene verliep goed, alsof ik in een soort waas zat. Het leek alsof ik buiten mijn lichaam was getreden en tussen het publiek naar mezelf zat te kijken. Na afloop van het stuk en na het ontvangen van een staande ovatie zat ik vol adrenaline. Ik ging direct naar mijn vrienden en familie toe om mijn ervaring te delen en te horen wat zij ervan vonden. Ik voelde me heerlijk, in het middelpunt van de belangstelling, ook al had ik maar een kleine rol. Nu is het allemaal weer voorbij en ga ik me concentreren op het nieuwe toneelstuk. In juni zal ik op de planken staan met een leuk kinderstuk. Ik hou van toneel!

Simon de Stofzuiger

Geld maakt niet gelukkig zegt men, maar dat is dus niet waar. Met geld kan je namelijk spullen kopen en als ik bedenk wat mij het meest gelukkig maakt in het leven dan zijn dat mooie spullen. Ik heb zoveel mooie spullen om me heen, maar ik wil altijd meer en meer. Het is een soort levensverzameling wat nooit ophoudt. Zo heb ik een mooie collectie gitaren en muziekinstrumenten, een prachtige keuken (met Quooker)en een heerlijke rainshower waar ik het liefst twee keer per dag onder sta.

Toch zijn er ook dingen in het leven die mij ongelukkig maken. Neem bijvoorbeeld strijken of stofzuigen. Daar heb ik een bloedhekel aan! Nu hebben een stel knappe koppen een fantastische uitvinding uitgevonden. Een stofzuigrobot die al het werk voor je doet! Ik heb gister zo’n stofzuigrobot gekocht. Hij stofzuigt mijn hele huis als ik naar mijn werk ga. En als ik dan moe en uitgeput thuis kom uit mijn werk dan is alles kattenhaarvrij en kan ik rustig iets leuks gaan doen zonder te hoeven stofzuigen. Dat is toch fantastisch? Het kost maar 239 euro en het draagt enorm bij aan mijn geluk! Ik heb hem Simon genoemd, Simon de Stofzuiger. Tja het is toch een deel van het gezin geworden.

Nu zullen een hoop sceptische mensen denken: onzin! Als je maar gezond bent en je geliefden om je heen hebt. Natuurlijk. Maar als je ziek bent en je gaat naar de dokter, dan zal hij toch betaald moeten worden. Je betaalt je toch scheel aan verzekeringspremies? Gezondheid is ook gewoon te koop. En als je geliefden om je heen hebt is het ook leuk om een dagje naar de Efteling te gaan of uit eten te gaan. Dat kan niet zonder geld. Natuurlijk is het fijn om je geliefden bij je te hebben, maar zonder eten, elektriciteit en een dak boven je hoofd is het toch een stuk onaangenamer. Geld maakt misschien niet altijd gelukkig, maar het maakt je zeker niet ongelukkig! Als er nu alleen maar een paar knappe koppen waren die een strijkrobot konden ontwikkelen…

Valentijnsdag

Ik weet het nu zeker. Het leven is totaal zinloos als je geen kaartje krijgt op Valentijnsdag. Zo, ik heb het gezegd! Iedereen die zegt dat Valentijnsdag commerciële onzin is, bedacht door winkeliers, heeft gelijk. En toch hoop je diep in je hart dat er iemand is die aan je denkt, die je een kaartje stuurt, of een bos bloemen, of een doos bonbons, een vlucht in een luchtballon, een ritje in een Ferrari of gewoon een gezellig dinertje aan het strand. Maar nee hoor, niets van dit alles is gebeurd. Ik zit nog steeds thuis op de bank te wachten tot er een prins op een wit paard mijn flat binnenloopt en uit de lift komt wandelen.

Nu moet ik heel eerlijk toegeven dat ik ook niet echt mijn beste heb gedaan vandaag. Ik heb niet mijn liefde verklaard aan iemand. Ik ben niet het type dat haar best doet voor een man. Noem me ouderwets, maar ik vind dat toch de taak van de man. Dat, en ik ben veel te bang een blauwtje te lopen. Misschien moet deze held op sokken een keer alles uit de kast halen en achter de man van haar dromen aangaan. Gewoon een lief kaartje sturen, een luchtballonvaart of een etentje aan het strand. Zo moeilijk kan het toch niet zijn?

Egypte

Ik vind het altijd lastig om me met politieke zaken bezig te houden en daarom doe ik het maar meestal niet. Alleen dit keer moet ik er toch een keer aan gaan geloven want ik heb het gevoel dat er een omwenteling gaat plaatsvinden in Noord-Afrika en als ik er niet over schrijf dan ben ik die columniste die er niets over geschreven heeft. Ik zal jullie eerlijk zeggen, ik doe het liever niet. Ik schrijf liever over iets waar ik verstand van heb en een mening over heb. Zoals bijvoorbeeld het televisieprogramma ‘Boer zoekt vrouw’. Wat vindt u er nou van dat boer Richard vroegtijdig zijn vrouw al heeft gevonden? Maar ja, over 10 jaar kent niemand boer Richard meer en dan zeggen mensen: kijk daar heb je die blonde doos die midden in een revolutie een column schreef over ‘Boer zoekt vrouw’!

Het begon allemaal met Mohamed Bouazizi, een arme Tunesische straatverkoper die het zat was om in armoede te leven. En wat doe je als je klaar bent met je regering? Dan steek je jezelf in de fik. Ik zou persoonlijk iemand van de regering in de fik steken of de president, maar eerlijk is eerlijk, ik ben ook niet zo’n held. Mohamed was dat wel. Hij offerde zijn eigen leven op voor zijn land en zijn medemens. En hij heeft een heftige revolutie teweeg gebracht in bijna alle Noord-Afrikaanse landen. In Tunesië is de president al afgetreden, maar God weet wat er nu met het land gebeurt.

Ook in Egypte is de bevolking massaal gaan demonstreren. Ze willen dat Mubarak aftreedt, maar Mubarak wil dat niet. Hij wil dolgraag zijn ‘termijn’ afmaken. Sinds wanneer hebben dictators een regeringstermijn? Zei Hitler ook: “ik ga 4 jaar joden afmaken en daarna neemt iemand het stokje van mij over.” Natuurlijk niet, dat is toch idioot. Mubarak moet gewoon nu aftreden, die man zit er al tweehonderd jaar. Hij zou eens een voorbeeld moeten nemen aan boer Richard. Gewoon vroegtijdig het programma verlaten!

Spits

Sinds kort ga ik met de bus naar mijn werk. En als je met de bus naar je werk gaat dan lees je de Spits. Dat is nou eenmaal zo. De Spits is de Telegraaf onder de gratis kranten. Sterker nog: de Spits is de Telegraaf, de Telegraaf is de Spits. Kun je nagaan. Eerlijk gezegd lees ik de Spits alleen vanwege de daghoroscoop, dat is meestal iets van: “doe vandaag geen dingen waar je later spijt van krijgt.” En dat vind ik dan zo handig om te weten aan het begin van mijn dag! Vooral als je naar je werk gaat staat er soms iets heel handigs in als: “Het kan vandaag heel een hele hectische dag worden, maar er is altijd een collega die je helpt.”
Vorige week zat ik weer in de bus de Spits te lezen, maar dit keer stuitte ik op zeer ernstig artikel.

Man betaalt kind voor seks

Een man uit Delfzijl heeft volgens justitie meermaals seks gekocht van een 12-jarige jongen. De jongen nam kleine geldbedragen aan om sigaretten te kopen. Zo zou de jongen zelf verklaard hebben. Dat meldt De Telegraaf. (zie je wel, die twee werken samen)
Het slachtoffertje vroeg op het treinstation van Delfzijl sigaretten aan passanten. Toen hij het aan de 40-jarige verdachte vroeg, liep deze met hem mee en vroeg of hij misschien zin had in seks. De jongen kreeg toen 10 euro voor bewezen diensten.

Dat is toch verschrikkelijk! Wat moet een 12-jarige jongen nou met sigaretten? Dat is toch hartstikke verboden in Nederland? Je moet toch minstens 16 zijn! Ik begrijp niet dat ze dit homoseksuele kutjoch, dit straatschoffie, dit pooierschooiertje niet meteen in de bak gooien voor illegaal drugsbezit! Waar moet dit heen met de wereld? En daar wordt dan er een goedverzorgde, belastingbetalende, onschuldige 40-jarige man voor gestraft. Het moet toch niet gekker worden!

Eerste schooldag

Ik kan het mij nog goed herinneren, mijn eerste schooldag op de middelbare school. Je komt net van groep 8 waar je een veilige omgeving om je heen hebt gebouwd. Ik had een leuk groepje vriendinnen en het schoolwerk kon ik ook makkelijk aan. Maar dan moet je opeens naar de middelbare school. Dat is spannend en uitdagend ,maar je kent er bijna niemand en je weet niet waar je moet gaan zitten. De leraren zijn nieuw en de vakken ingewikkeld.

De dagen voor mijn eerste schooldag heb ik urenlang voor de spiegel gestaan om te bedenken wat ik aanmoest. Het gaat toch om de eerste indruk! Wat is de handigste tas om mee te nemen? Hoe zullen mijn klasgenootjes zijn en hoe kun je jezelf het beste profileren? Kijk je de kat uit de boom, of ben je meteen de clown van de klas? Hoeveel zware boeken zal je krijgen en wat is het stoerste kaftpapier? Welke smaak kauwgom is het lekkerst en welke mascara is het meest waterproof om mee door de regen fietsen?

Een eerste werkdag bij je nieuwe baan is eigenlijk precies hetzelfde als een eerste schooldag. Je komt op een nieuwe plek met nieuwe collega’s en je hebt geen idee hoe het zal gaan lopen. Zo’n eerste werkdag had ik afgelopen maandag. De avond ervoor had ik weinig geslapen. De hele nacht dacht ik na over hoe het zou gaan, of ik het er leuk zou vinden en of ik wel geschikt was voor het werk. Moet ik nette kleding aan of gewoon informeel? Hoe is mijn baas en krijg ik leuke collega’s? Ik vond het spannend, uitdagend en eng om weer aan het werk te gaan. Maar ik had er zin in! Net als mijn eerste schooldag.

Vreetdagen

De feestdagen zijn weer voorbij. Of beter gezegd: de vreetdagen zijn voorbij. Een maand lang hebben we ons met z’n allen volgevreten aan chocoladeletters, kerstkransen, speculaaspoppen, marsepeinballetjes, banketletters, gourmetschotels, oliebollen en appelbeignets. Ben ik iets vergeten? O ja, en gevulde eitjes! En nu gaat het grote lijnen weer beginnen. Nederland heeft massaal ‘goede voornemens’ en de reclames van Weight Watchers en afslanktabletten vliegen je om de oren. Waarom heet het eigenlijk goede voornemens als iedereen er een hekel aan heeft en er na een maand alweer de brui aan geeft? Het zijn eerder ‘vervelende voornemens’ of ‘onhaalbare voornemens’. Je kunt veel beter een voornemen kiezen waarvan je zeker weet dat je je eraan gaat houden en dat je succesvol zult zijn. Bijvoorbeeld: Ik ga iedere avond slapen of ik blijf bonbons van de Hema eten. Dat is tenminste haalbaar.

Het is niet alleen de schuld van de feestdagen dat je zoveel eet. Het zijn vooral de dagen erna. Ik koop nauwelijks chocoladeletters en marsepein voor Sinterklaas. Ik vind het te duur en ik eet het wel als ik bij iemand op bezoek ben. Maar na Sinterklaas begint de ellende pas! Dan liggen er bakken vol snoepgoed bij de kassa met 50 procent korting. Ik kan mezelf dan echt niet weerhouden om minstens 5 kilo in te slaan. Hetzelfde heb ik na de kerst. De Albert Hein heeft rond de kerst altijd Excellent producten. Dat is gewoon vlees of chocola of ijs, maar dan in een luxere verpakking en twee keer zo duur. Na kerst en oud en nieuw gaan die in de uitverkoop en dan koop ik me scheel aan Sint Jacobschelpen in truffelsaus en diepvries flensjes. Het ligt nu nog steeds in de vriezer, ik heb geen idee wanneer ik het op moet eten.

En dan in januari ben je eindelijk verlost van de feestdagen en verlost van het eten. Maar niet voor lang! Begin februari is mijn moeder jarig, eind februari is mijn broer jarig. Dat gaat natuurlijk gepaard met veel taart, toastjes en chocola. Maart is mijn schoonzus jarig, april is het Pasen. Dan koop ik eerst een of twee zakjes paaseieren en na Pasen koop ik in de uitverkoop het hele schap leeg. Dan krijgen we Koninginnedag, dat is niet perse veel eten maar wel veel drinken. Na Koninginnedag zijn de oranjetompouces in de uitverkoop en dat moet ik er mooi even vier opeten in mijn eentje want Sterre lust ze niet. Na Koninginnedag heb je een maandje rust tot juni want dan is het Pinksteren. En ja, er zijn echt een heleboel mensen die tegenwoordig aan een Pinksterontbijt of een Pinksterdiner doen. In juli is mijn vader jarig, weer taart. Dan komt de zomervakantie eraan, dat is ook een tijd van kamperen in Frankrijk en lekker veel wijn en brie nuttigen. September ben ikzelf jarig, een moment om veel te veel eten in te slaan om het vervolgens in de dagen erna allemaal zelf te moeten opeten. Oktober is een rustmaand. In oktober is er niets waardoor ik veel zou moeten eten. In november komt Sint Maarten. En dan denk je: Sint Maarten, Sint Maarten, dat is toch voor kinderen? Ja dat klopt. Maar als je drie zakken mini mars, snikkers en twix in huis haalt, en er komen maar twee kinderen aan je deur, wie moet dan alles opeten? Juist ja, ik! Na Sint Maarten komt Sint Nicolaas en is mijn broer jarig, en dan is het hele cirkeltje weer rond.

Conclusie: eigenlijk kan ik alleen in de maanden januari, mei en oktober actief diëten. Tenzij ik natuurlijk een ander geloof ga aanhangen zodat ik niet meer geloof in kerst of in Sinterklaas. Uiteraard zijn de verjaardagen van de familieleden variabel dus kijk dit na als je je eigen dieetschema maakt. Mocht je een grote familie hebben: sterkte!

Poepverhalen

Bij mij thuis schamen we ons niet om een goed poepverhaal te vertellen. Uitgebreid zetten we uiteen hoe onze uitwerpselen er in de pot uitzagen tot in de fijnste details. Er zijn mensen die hier moeite mee hebben, met name tijdens het eten. Die krijgen geen hap door hun keel zodra je over poep, pies, kots of menstruatie praat. Bij ons thuis niet hoor. Je kan het bij ons tijdens het eten overal over hebben, hoe vunziger hoe beter!

Nu was ik laatst met mijn moeder op vakantie naar Bali. En wanneer één op vakantie gaat naar een ver tropisch eiland als Bali, dan blijft één zijn ontlasting niet functioneren zoals één gewend is. Iedere ochtend, tijdens een overheerlijk ontbijtje met fruit, roerei, toast en pannenkoeken, brachten mijn en moeder en ik verslag uit van onze darmflora. “Die van mij was vanochtend weer slap en geel.” “Geel? O, dat van mij is juist gitzwart met harde stukjes erin.” “Zou het door de vis komen van gisteravond?” “Nee, ik denk dat het komt omdat we onze tanden poetsen met kraanwater. Dat is toch niet goed hoor.” “O, wacht even, ik moet weer!” “Succes.” “Dank je.”
…
“En?” “Wat en?” “Was het nog steeds geel?” “Ja.” “Toch gek.” “Maar het was wel iets steviger en de kramp wordt ook iets minder.” “Gelukkig.”

Een paar dagen later was ik echt goed ziek. De hele nacht heb ik voor de pot gezeten en het kwam er aan de voor en achterkant uit. Ik hoefde mijn moeder de volgende ochtend niet uit te leggen hoe mijn darmflora eraan toe was. Ze heeft de hele nacht achter me gestaan, terwijl ik in de pot lag te kotsen, met een nat handdoekje die ze over mijn voorhoofd depte. Waar was ik toch geweest zonder mijn moeder!

Vliegtuigen

6 december was het eindelijk zover: Ik ging met mijn moeder naar Bali. Weken heb ik er naartoe geleefd en nu was het dan eindelijk zo ver. Terwijl het in Nederland sneeuwde en ijzelde kon ik me lekker verheugen op een warmte, lekker eten en prachtige natuur. Het is alleen jammer dat voor zo'n mooi tropisch eiland zo verrekte ver moet vliegen!

Met mijn manke moeder stapte ik vol goede moed het vliegtuig in. Ik was fysiek en mentaal voorbereid op de 15 uur durende vlucht. Dat dacht ik tenminste. Wat ik niet wist was dat dit de vliegreis 'from hell' ging worden. Het begon dat het eerste vliegtuig al een uur vertraging had. Voor mij zat een grote man die 12 uur lang zijn stoel in de allerlaagste ligstand had staan. De enige oplossing daarop is: Zelf ook achteruit gaan liggen. Op die mannier kon ik nog iets zien op het kleine LCD schermpje waar ik een vage onbegrijpelijke film op aan het kijken was. Helaas zat achter mij een heet gebakkerde Indiase meneer die continu mijn stoel omhoog duwde. Als ik hem uitlegde dat de meneer voor mij ook zo lag zei hij: Ok ok, no problem! Maar zodra ik deed alsof ik sliep duwde hij mijn stoel weer omhoog. Uiteindelijk verplaatste hij een stoel naast hem zodat hij geen last meer van mij had. Alleen iedere keer als hij eruit moest om te plassen wilde hij dat ik mijn stoel omhoog deed. Anders kon hij er niet uit zei hij. Nou, dat mannetje was kleiner dan ik en ik kon er ook gewoon uit terwijl meneer de reus voor me onderuit lag. Op het moment dat ik eindelijk begon in te dutten sloeg de Indier keihard op mijn stoel omdat hij eruit moest. Ik schrok wakker en heb sindsdien geen poging meer gedaan om te slapen.

Bij de tweede vlucht van Kuala Lumpur naar Bali hadden we 2 uur vertraging. De stoel van de piloot was stuk en moest vervangen worden. We zaten in een bloedheet vliegtuig te wachten. Na deze zware reis zonder slaap waren we eindelijk in ons hotel resort aangekomen. In drie woorden: fan-tas-tisch. Het heeft een prachtige tuin, aardig personeel en lekker eten. We hebben de eerste dag al een massage op de kamer gehad en vandaag een heerlijke gezichtsbehandeling. Kortom, we komen helemaal uitgerust en relaxed terug van vakantie. En voor de terugreis ga ik me nog beter mentaal voorbereiden!

Marsmannetjes

Vandaag rees de vraag weer eens op: Is er meer leven in het Heelal? Waarop het antwoord is: Natuurlijk! Alleen zijn het waarschijnlijk geen groene marsmannetjes met drie ogen en vier tepels zoals we in films zien. Waarschijnlijk zijn het eencellige dieren die niet eens zuurstof of water nodig hebben. Misschien zijn er op andere planeten wel hele andere stoffen en moleculen waaruit leven kan ontstaan. Je weet het niet. Theo Maassen heeft het ooit eens leuk verwoord: “Waarom zijn wij opzoek naar buitenaards leven? Als ze dommer zijn dan wij dan wil ik er niets mee te maken hebben. Als ze intelligenter zijn dan wij dan vinden zij ons eerder.”

Ik heb zelf een ander idee over hoe het Heelal in elkaar zou kunnen zitten. Het begon natuurlijk met de Big Bang en sindsdien deint het Heelal nog steeds uit. Stel nou dat alles aan de rechterkant van de kern van het Heelal er exact hetzelfde uitziet als de linkerkant. Dat het een symmetrisch Heelal is. Dat betekent dus dat er aan de andere kant van het Heelal ook een zonnestelsel is met een Mars, een Venus en een Aarde. De aarde daar is op precies hetzelfde moment ontstaan als onze aarde en staat net zover van de zon. Daardoor heeft het exact dezelfde evolutie gehad. Dinosauriërs, ijstijden, tweede wereldoorlog, alles is precies hetzelfde gegaan als bij ons. Dezelfde apen zijn geëvolueerd naar mensen. Dezelfde mensen hadden seks met elkaar op precies hetzelfde moment waardoor dezelfde spermatozoïde aankwam bij hetzelfde eitje waardoor er twee precies dezelfde kinderen uit zijn geboren. Op hetzelfde moment zijn elektriciteit en internet uitgevonden. Zelfs de ontdekking van Amerika en Australië hebben op beide planeten op hetzelfde moment plaatsgevonden.

En nu denkt u misschien dat ik de enige ben die dit denkt. Maar aan de andere kant van het Heelal zit ook een Nienke die op precies hetzelfde moment een column zit te schrijven op het internet en deze bijzondere ontdekking doet. Zij heeft net als ik dagen zitten te dubben waarover ze in hemelsnaam een column over moest schrijven. We hebben allebei dezelfde ouders, zijn op dezelfde datum en tijd geboren en we zitten op precies hetzelfde moment op een Ikea bank in een roze fleece trui met een veel te dikke kat op schoot. Stel nou dat het ooit zover komt dat we naar de andere kant van het Heelal kunnen reizen en ik mijn dubbelganger kan ontmoeten. Hoe zal dat zijn? Het zou net zijn alsof ik thuis kom want alles is precies hetzelfde. Zou ze er echt hetzelfde uitzien als ik? Of is ze toch een groen slijmerig wezen met drie ogen, vier tepels en kieuwen om te ademen in zwavel? Tja, ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

Tip voor een Sinterklaasgedicht

Beste Kees,

Sint zat dit jaar weer te bakkeleien
Wat hij nou weer voor je moest breien
Maar zoals je weet zit Sint niet snel in een zak met as
Daarom ging hij op pad in de stad met zijn boodschappentas
Bij de kunstuitleen vond hij een natuurgetrouwd schilderij
Van een koe in een wei
Maar dat schilderij is te leen voor heel even
En hij wil niet met een scheve schaats worden aangekeken
Toen ging er een lampje bij hem rinkelen
En spurtte hij naar de dierenwinkel
Hij zag mooie reptielen met schuttingkleuren
Maar bedacht zich dat jij niet kan tegen die geuren
Hij zag ook een cavia met veel haar
Maar ja, daar kraait geen hond naar!
Hij vond een boek over de ovulatietheorie van Darwin, maar dat was in het Spaans
En ook al spreekt Sint dat vloeibaar, hij weet dat jij dat niet verstaat
Daarom liep hij weer naar buiten waar het regent dat het pijpt
Sint werd er een beetje moederloos van, ik hoop dat je dat begrijpt
Hij had nog steeds geen cadeautje dus
En hij wil je ook niet dood maken met een blije mus
Pak je borst maar vast, Sint heeft een cadeau voor je gevonden
Je wordt hiervan vast en zeker opgewonden
Je kijkt alsof je vuur ziet branden
Dus pak het maar snel uit met je handen!

Liefs

Sint

En

Piet

Aldi

Sinds ik geen auto meer heb is boodschappen doen een stuk lastiger geworden. En als mijn fietsband dan ook nog een lek is, en ik niet de kwaliteiten bezit om deze zelf te repareren (zo ver voor zelfstandige vrouw), dan wordt het toch wel lastig. Meestal heb ik voor mezelf niet zoveel nodig. Ik haal een brood, twee paprika’s en een zak kattenvoer. Maar deze week had ik een feestje dus moest ik wel meer in huis halen.

Ik liep met een boodschappenwagen door de Aldi. De Aldi is zo’n typische supermarkt waar je altijd meer spullen koopt dan je nodig hebt. Tip nummer 1: Pak nooit een boodschappenwagen als je daarna de spullen moet tillen. Je hebt namelijk niet door hoeveel je in het karretje stopt. Ik pakte twee flessen wijn, een paar pakken sap, frisdrank en toen moesten er nog etenswaren bij. Je kunt je misschien voorstellen hoe ik met twee zware tassen naar huis liep: strompelend. Ik had het gewicht van de drinkwaren verdeeld over twee tassen waardoor ze allebei zwaar werden. Het handvat van de tas sneed in mijn hand en ik moest regelmatig de tassen op de grond zetten om mijn handen te ontzien. Tip nummer 2: Maak altijd één tas zwaarder dan de andere zodat je van hand kan wisselen tussendoor.

En daar liep ik over straat, met twee loodzware tassen. Er leek geen einde aan te komen. Ik liep de hoek om en daar verscheen mijn flat aan de horizon. Eindelijk was ik in de buurt. Hernieuwde energie gierde door mijn lichaam. Bijna thuis! Ik opende de deur van mijn flat en liep naar de lift. Uitgeput zette ik de tassen op de grond en drukte op het lift knopje. Na vijf minuten was er nog steeds geen lift. Ik drukte nogmaals op het knopje. Er gebeurde niets. Lift stuk! Nu moest ik vier verdiepingen met de trap omhoog. Tip nummer 3: Controleer altijd de lift van je flat voordat je boodschappen gaat doen. Uiteindelijk heb de trappen getrotseerd door op elke verdieping vijf minuten pauze te houden. Ik was eindelijk thuis.

Nu begrijp ik waarom huisvrouwen een ‘boodschappenauto’ hebben, het is gewoon niet lopend te doen als je een heel gezin moet voeden. Tip nummer 4: vind een rijke man, zorg dat hij een leuk autootje voor je koopt en ga lekker shoppen bij de Aldi.

Fruit vs Groente

Aardbeien zijn lekkere vruchten. Het nadeel van aardbeien is dat ze maar een kort seizoen lekker zijn en vrij prijzig kunnen zijn. Ook vind ik het groene kroontje bovenop erg vervelend want als je het er af haalt blijf je altijd zo’n hard wit puntje achter die ik er dan met mijn nagels probeer uit te pulken. Dat lukt vaak wel maar dan worden wel mijn nagels vies. Sinaasappels zijn helemaal erg wat dat betreft. Vooral de zogenaamde handsinaasappels, welke idioot heeft dat bedacht? Die kan je dus met je handen schillen. Er blijven overal oranje stukjes sinaasappel onder je nagels zitten. Niet echt een fruitsoort die je makkelijk in je lunchpauze kan eten dus. Wat dacht je van grapefruit? Ik heb geleerd om een grapefruit doormidden te snijden en vervolgens de partjes met een lepeltje uit te lepelen. Na het eten van een grapefruit ben je een half uur verder en zitten je handen en armen onder het kleverige sap. Ik noem dit soort fruit ‘thuisfruit’, omdat je het niet makkelijk buitenshuis kan eten. Maar zelfs thuis vind ik het veel te veel gedoe om het te gaan eten.

Dan heb je ook nog ‘zuurfruit’. Al het fruit kan in principe zuur zijn en ik heb daar een fobie voor. Als ik een heerlijke druif in mijn mond stop en hij blijkt zuur te zijn dan staat het kippenvel op mijn rug. Daarom heb ik een soort angst voor het eten van fruit. Bij appels weet je meestal wel welke je moet hebben. Je zal mij nooit blij maken met een Granny Smit, maar een Jonagold vind ik wel lekker. Alleen kunnen ze soms heel meelderig zijn en dan ben ik er ook snel klaar mee. Ik heb af en toe een periode waarbij ik denk: ik ga fruit kopen, want dat is gezond. Vervolgens ligt mijn fruitmand vol en ik eet er niets uit. In het begin ben ik bang dat ze nog niet rijp zijn, vervolgens vrees ik dat ze zuur smaken en daarna ben ik bang dat ze bedorven zijn omdat ik het al zo lang heb laten liggen. Uiteindelijk ligt alles lekker te beschimmelen wanneer ik het in de prullenbak gooi. Nee, fruit eten is niet aan mij besteed.

Neem nu groenten. Groenten zijn eigenlijk al een stuk makkelijker en schoner in gebruik. Ten eerste moet je de meeste groenten koken. Dat vind ik prettig omdat je je dan niet verplicht hoeft te voelen om het mee te nemen naar je werk of als je een dagje naar de Efteling gaat. Je gaat niet op je werk een witlof schotel maken. De groenten die je wel mee kan nemen, zoals tomaat en komkommer, eten makkelijk en hygiënisch weg. Spruitjes kan je lekker schillen en koken, sla kan je wassen en in een kom doen, spinazie kan je uit de zak zo in je wokpan werpen. Dat is toch allemaal veel makkelijker dan een kiwi uitlepelen? Maar toch zit er ook een nadeel aan groenten: het is zo godsgruwelijk duur! Een paprika bij de Albert Hein kost al gauw een euro en een aubergine 2,50 per stuk!

Daarom hou ik het liever bij eten wat makkelijk is in gebruik, niet gekookt hoeft te worden, snel je honger stilt, goedkoop is, veel anti-oxidanten bevat (wat dat ook mag betekenen) en natuurlijk heerlijk smaakt. Iedereen weet waar ik het nu over heb: Chocola.
Chocola is de remedie voor alle problemen. De persoon die chocola heeft bedacht mag wat mij betreft de Nobelprijs voor de vrede krijgen. Het heeft mij vele malen getroost als ik liefdesverdriet had of wanneer ik ongesteld was. Het is het ideale verjaardagscadeau en perfect bij een kopje thee. Zonder chocola had mijn leven er heel anders uit gezien. Daarom draag ik nu graag het volgende gedicht op aan chocola.

Chocola
Je smelt zacht op mijn tong
Ik krijg een warm gevoel van binnen
Ik weet niet waarom
Maar ik wil je graag beminnen
Je zoete, bittere smaak vind ik zo fijn
Daarom wil ik je bezitten
En ook al weet ik dat er vele slaven nodig zijn
Van mijn chocola zal ik altijd genieten

Koffietijd

Voor het eerst in mijn leven zit ik een lange tijd thuis. Vroeger als ik vrij nam van mijn werk ging ik altijd op vakantie en als ik een paar dagen ziek was dan was ik te beroerd om nog iets bewust mee te maken. Sinds een paar weken zit ik thuis en ik moet eerlijk zeggen: het bevalt me wel. Ik voel me een soort thuisblijfmoeder maar dan zonder kinderen en ik heb me nog geen seconde verveeld. Het grappige is dat ik nu opeens achter dingen kom die ik daarvoor niet wist. Zo ben ik er bijvoorbeeld achter gekomen dat mijn kat de hele dag niets anders doet dan slapen. Het is echt ongelofelijk. Ik dacht dat ze misschien overdag heel actief zou worden en door het huis zou gaan rennen, maar niets is minder waar. Ze doet echt helemaal niets, noppes, nada! Ze zeggen vaak dat honden op hun baasjes gaan lijken, of mensen op hun honden. Eerlijk is eerlijk, ik begin steeds meer op mijn kat te lijken. Ze is lui, eigenzinnig, houdt van knuffelen en heeft een dikke pens. Net als d’r baasje.

Ik heb ook voor het eerst Koffietijd ontdekt. Mijn oma keek dat vroeger altijd toen Mireille Bekooij het nog presenteerde samen met de zonnebankbruine Hans van Willigenburg. Ik vond er toentertijd geen sodemieter aan, ik had liever Telekids! Maar nu ik huisvrouw in wording ben kijk ik af en toe naar Koffietijd. Het is een enorm knullig programma met Quinty (je zal maar zo heten) en Loretta Schrijver. Vooral Loretta is zo heerlijk kneuterig en ze heeft zo’n grappig stemmetje. Dat die vrouw ooit het nieuws heeft gepresenteerd dat begrijp je toch niet! Ze stelt van die ongelofelijk simpele vragen aan haar gasten. Nog net niet ‘wat is je lievelingsdier’, maar het zit dicht in de buurt.
Laatst keek ik naar een aflevering waar de kok het woord ‘kikkerbillen’ in de mond nam. Loretta trok vervolgens een heel vies gezicht en zei: “Oeiii… o nee….. o gut….. oooo….., ik vind dat zo erg…. Oei oei…... ahhhh…. dat ga je toch niet maken hè? …..Oei… ieuw…. Ahhh…. Ohhh… dan worden ze zo doormidden.. .ahhhh…..ohhh…. op zo’n vreselijke mannier… ohhh.. oei… o nee…” Waarop de kok antwoordde: “Ik vond dat echt iets voor jou”. Goeie televisie.

Maar er is meer goeie televisie mensen. Heb je pijn? Voel je je futloos? Wil je weer vol energie kunnen hockeyen, voetballen of wandelen? Dan is er nu de Electropedic. De naam zegt het eigenlijk al! It’s amazing! Je zet je voeten op een soort weegschaal met allerlei bobbeltjes en knopjes. Vervolgens gaat die machine jou een voetreflexbehandeling geven door middel van electropulsen en infrarood straling. Het zorgt ervoor dat je meridianen weer gestroomlijnd worden. Daarna voel je je weer helemaal amazing voor de rest van de dag. Je kunt hem zelfs gebruiken voor de tv, in je kantoor, of tijdens het schrijven van een column!

Ik denk dat Quinty en Loretta stiekem onder hun koffietafel ieder zo’n Electropedic hebben staan. Ze zien er namelijk zo evenwichtig en energiek uit, het straalt gewoon van de buis. Misschien moet ik ook maar zo’n apparaat aanschaffen. Niet voor mezelf, maar voor mijn kat. Zal ze dan eindelijk een keer actief worden en muizen gaan vangen? Toch moet ik voor mezelf opzoek naar een beter tijdverdrijf want één column over Koffietijd is wel leuk, maar het moeten er toch niet meer worden!

Big Google is watching you

Google weet alles van me. Mijn totale e-mailverkeer gaat via G-mail van Google, ik hou mijn financiën bij in Google Docs, ik zet mijn vakantiefilmpjes op Youtube en ze weten wat in zoek op het internet. Zo weten ze ook dat ik aanstaande zondag ga optreden in Café de Nieuwe Vaart want dat heb ik gegoogled. Ze weten zelfs welke liedjes ik daar ga zingen, want die songteksten heb ik ook gegoogled. Ook weten ze waar ik donderdag naartoe ga want ik zoek mijn route altijd op via Google Maps.

Nu stond er een stukje in de krant dat Google Streetview e-mails en wachtwoorden heeft onderschept. De auto’s waarmee ze door de straten rijden kunnen data onderscheppen van je draadloze internet. Ook kunnen ze Ip-adressen bij iedere woning onderscheppen. Dat is handig want nu kunnen ze niet alleen je huis fotograferen, maar ook direct vermelden wie er woont en wat je favoriete hobby’s zijn. Hier kunnen adverteerders weer handig op inspelen. En iedereen houdt van reclame toch?

Ik vind het altijd grappig hoe er bovenaan je inbox bij G-mail altijd reclames staan. Ook wel “gesponsorde links” genoemd. Daar komen de gekste dingen naar boven! Laatst stond er bij mij in beeld: “Artistieke naaktfoto’s. Laat nu mooie artistieke naaktfoto’s van jezelf maken.” Of: “Roll-up Banner voor ieder.” Ik weet niet eens wat een Roll-up banner is, laat staan dat ik het nodig heb! Nu net stond er: “Seniorengeluk.nl (50+) Kom nu chatten en daten!” Hoe komen ze erbij? Die meneer bij Google die mijn e-mails zit te lezen heeft niet echt een goed beeld van me gekregen. Daar moeten ze toch echt een ander mannetje op zetten hoor.
Google weet een hoop van mij, maar gelukkig niet alles!