Ik ben een leuke, spontane meid die vol energie in het leven staat. Toch zijn er een aantal dingen in het leven waar ik me verschrikkelijk aan kan storen. De meeste ergernissen heb ik al uitvoerig besproken in mijn columns, maar er is één ding waar ik tot op de dag van vandaag mijn handen vanaf heb gehouden. Het is iets waar ik me al een tijdje aan erger maar ik heb het me nooit zo bewust gerealiseerd omdat het zo vervlochten zit in onze maatschappij. Iedereen doet eraan mee, zelfs mijn ouders, zelfs Linda de Mol en zelfs mijn jeugdheld Hennie Huisman. Mijn Hennie, waar ik als kind altijd een keer naast wilde staan om een keer in de Mini Playbackshow als Madonna uit de lift te komen met punttieten en al. Helaas heb ik niet meer de leeftijd om mee te doen aan de mini playbackshow en Hennie is ook niet meer wat hij geweest is. Hij was mijn respect al een beetje kwijtgeraakt toen hij opzoek ging naar God. Daarna werd het er al niet beter op toen hij Korenslag ging presenteren. Een programma waarin zangkoren tegen elkaar streden om het beste koor van Nederland te worden. Dan moet je je voorstellen: grote groepen vrouwen van halverwege de veertig die zesstemmig ‘Thriller’ van Micheal Jackson zingen. Niet leuk dus.
Het absolute dieptepunt voor mij is natuurlijk toen Hennie Huisman zich ambassadeur liet worden van de Postcode Loterij show. Ik heb een gloeiende hekel aan de Postcode Loterij Show. Ten eerste omdat ze niet alleen de prijs aan jou geven, maar ook aan je buren. Dus je kan nooit eens opscheppen over de mooie nieuwe Ferrari die je hebt gekocht want de straat staat vol met dure wagens. Ten tweede geven ze je continu het gevoel dat als je geen lid bent dat je dan een lulletje rozenwater bent. Denk je eens in: al je buren hebben een Ferrari en jij rijdt nog steeds in een Opel Corsa. Ten derde (en dit is mijn grootste ergernis) ze pretenderen een Goede Doelen Loterij te zijn maar ondertussen verspillen ze al hun geld aan dure tv-reclames, goed betaalde BN-ers en irritante post in mijn brievenbus. Dat laatste, daar irriteer ik me nog het allermeest aan! Terwijl de Postcode Loterij een paar Orang-oetangs redden in Borneo kappen ze de halve jungle om zo veel mogelijk spam in mijn brievenbus te deponeren. Iedere week sturen ze een brief aan ‘de bewoners van’ met het bericht dat ik een auto gewonnen heb. Vervolgens moet je om die auto te kunnen krijgen eerst lid worden, drie loten kopen en dan maak je kans om eventueel een auto te winnen. Vorige week ontving ik een blanco enveloppe met mijn naam en adres erop. In eerste instantie leek dit niet op reclame. Ik maakte hem open en zag als eerste een parkeerkaart die tegen de brief aan zat geplakt. De brief vertelde mij dat ik uit duizenden mensen uitgekozen was om kandidaat te worden in de tv-show Miljoenenjacht en de uitrijkaart voor de parkeergarage hadden ze alvast toegevoegd. Mijn ‘ik wil graag op tv komen’-hartje begon direct sneller te kloppen. Mocht ik meedoen aan Miljoenenjacht? Ik ging direct naar de website waar ik mijn persoonlijke kanscode moest activeren. Nadat ik mijn code had geactiveerd kreeg ik een volgende pagina waar ik mijn gouden koffers kon kiezen. Toen ik mijn geluksnummers gekozen had moest ik van de Postcode Loterij al mijn gegevens invullen inclusief bankrekeningnummer en ik moest drie loten kopen á 8,50 met straatprijsverdubbelaar. Nou lekker is dat. Daar gaat mijn droom van rijk en beroemd worden. Ik ga natuurlijk geen loten kopen! Ik vind het belachelijk dat ze zoveel post versturen naar mensen die geen lid zijn. Ze maken je continu lekker met kreten als ‘hoera! U heeft een auto gewonnen’ terwijl ik helemaal niet mee speel en ook geen auto van ze krijg. Ik vind dat het nu eens afgelopen moet zijn met die milieuvervuilende spam van ze!
Wat moet je nou doen tegen zo’n grote organisatie? Hoe hou je tegen dat ze je die vervelende post sturen? Ik heb besloten om zelf in actie te komen tegen deze grote boze monopolistische loterij. Er zijn een aantal dingen die ik reeds heb ondernomen in mijn strijd tegen de Postcode Loterij.
1. Ik ben lid geworden van de ‘Anti-Postcode Loterij Hyves”. (http://postcodenaaierij.hyves.nl/) Hij telt maar liefst 23 leden! En voor de mensen die Hyves niet kennen, gemiddeld heeft een 13-jarige scholier ca. 341 vrienden op Hyves. Ik voel dat ik deel uit maak van een elite groep Postcode Loterij haters.
2. Ik heb een uiterst vernietigende column geschreven. Zie hierboven.
3. Ik heb een filmpje op YouTube gezet. En als je tegenwoordig iets of iemand kapot wil maken dan moet je zorgen dat je een choquerend stukje undercover documentatie op het internet zet. Peter R de Vries eat your heart out! http://www.youtube.com/watch?v=bG2wDFp41tw
Nu maar afwachten of ze bang worden.
donderdag 15 april 2010
vrijdag 9 april 2010
SGP
Ik weet niet wat het is maar om de een of andere reden heb ik het steeds weer in mijn columns over het Christelijke geloof. Het is niet dat ik het onderwerp op zoek of dat ik het er graag over wil hebben, maar het komt iedere keer op mijn pad. Op de een of andere manier valt het me op wat die Christenen nu weer hebben en waarschijnlijk wordt het met een vergrootglas uitvergroot door mijn fundamentalistische atheïstische opvattingen. Wat Geert Wilders met de Islam heeft heb ik met het Christendom. Daarom begrijpen Geert en ik elkaar zo goed.
De volgende internet-krantenkop trok mijn aandacht: “SGP 'diep geraakt' door vonnis”
Volgens de mensenrechten wetgeving van de EU mag de SGP vrouwen niet anders behandelen dan mannen. En dat heeft de SGP diep geraakt. Logisch. Zij vinden dat ze een “vereniging” mogen oprichten en daarbij hun eigen huisregeltjes mogen schrijven. Ze vergelijken deze kwestie met een voetbalvereniging. Je hebt tenslotte ook mannenvoetbal, waarom mag dat dan wel? Nou lieve SGP, omdat er naast mannenvoetbal ook vrouwenvoetbal bestaat. Alleen in de politiek heb je geen mannenpolitiek en vrouwenpolitiek. We zullen met elkaar, man en vrouw, oud en jong, gelovig en ongelovig, dit land moeten regeren. En dat wordt vrij lastig als je de helft van je bevolking uitsluit van kiesrecht. Hebben wij vrouwen daar tachtig jaar geleden voor gestreden? Werken we ons daarom het schompes, moeten we carrière maken, kinderen baren, eten koken, drie studies volgen, wenkbrauwen epileren, de hond uitlaten, vakantie boeken en er altijd piekfijn uitzien? De SGP wil het liefst dat de vrouw een goedgelovige, rokdragende, kinderbarende, boerenkoolmetworstkokende slaaf van de man is. En voor een groot gedeelte zijn we dat ook… maar we hebben tenminste wel stemrecht. Dat wil de SGP ons dus afnemen als zij het voor het zeggen zouden krijgen. We leven toch niet in de middeleeuwen? Gelukkig krijgen zij het nooit voor het zeggen in dit land omdat vrouwen wel stemrecht hebben. En wij zijn wel goed, maar niet gek!
Nu even een heel ander onderwerp: De TV-kantine is weer begonnen! Wie kent het niet, de persiflage show van Carlo Boszhard en Irene Moors. Dit keer is de make-up nog beter, hebben ze meer typetjes en is het acteerwerk sterk vooruitgegaan. Natuurlijk vind ik als tv-verslaafde alle tv leuk, net zoals een alcoholist ieder soort alcohol nuttigt, maar de tv-kantine is toch wel zwaar onderschat door het elite publiek. Behalve door Matthijs van Nieuwkerk want die is ook fan van het programma, hij deed zelfs mee in de eerste uitzending van vanavond. Daar speelde hij een scene met een persiflage van Marc Marie Huijbregts. Matthijs van Nieuwkerk speelde zichzelf niet echt goed, maar daarentegen was Carlo als Marc Marie hilarisch! De rode draad van de aflevering ging over een geheime tape waarop een bekende Nederlander was gefilmd die zijn imago niet naleefde. Uiteindelijk bleek het Geert Wilders te zijn die met Marokkanen Döner aan het eten was en stiekem een hoofddoekje paste. Erg schadelijk voor zijn imago natuurlijk. Maar als Geert Wilders in een persiflage programma een vriend van de Islam kan worden, dan kan de SGP een vrouw premier van Nederland laten worden en kan ik zelfs Christen worden! Carlo en Irene kunnen met hun programma de ideale samenleving creëren. Helaas houden ze zich niet bezig met mensenrechten, armoede en politiek. Het is een vermakelijke show met persiflages van B-sterren waar tv-verslaafden in de pauze van de X-factor naar kunnen kijken. Om het onderwerp Geert Wilders nog even toepasselijk af te sluiten heb ik een leuke uitspraak die ik vandaag van een collega heb gehoord.
Ik heb aan twee dingen een hekel: discriminatie en buitenlanders.
De volgende internet-krantenkop trok mijn aandacht: “SGP 'diep geraakt' door vonnis”
Volgens de mensenrechten wetgeving van de EU mag de SGP vrouwen niet anders behandelen dan mannen. En dat heeft de SGP diep geraakt. Logisch. Zij vinden dat ze een “vereniging” mogen oprichten en daarbij hun eigen huisregeltjes mogen schrijven. Ze vergelijken deze kwestie met een voetbalvereniging. Je hebt tenslotte ook mannenvoetbal, waarom mag dat dan wel? Nou lieve SGP, omdat er naast mannenvoetbal ook vrouwenvoetbal bestaat. Alleen in de politiek heb je geen mannenpolitiek en vrouwenpolitiek. We zullen met elkaar, man en vrouw, oud en jong, gelovig en ongelovig, dit land moeten regeren. En dat wordt vrij lastig als je de helft van je bevolking uitsluit van kiesrecht. Hebben wij vrouwen daar tachtig jaar geleden voor gestreden? Werken we ons daarom het schompes, moeten we carrière maken, kinderen baren, eten koken, drie studies volgen, wenkbrauwen epileren, de hond uitlaten, vakantie boeken en er altijd piekfijn uitzien? De SGP wil het liefst dat de vrouw een goedgelovige, rokdragende, kinderbarende, boerenkoolmetworstkokende slaaf van de man is. En voor een groot gedeelte zijn we dat ook… maar we hebben tenminste wel stemrecht. Dat wil de SGP ons dus afnemen als zij het voor het zeggen zouden krijgen. We leven toch niet in de middeleeuwen? Gelukkig krijgen zij het nooit voor het zeggen in dit land omdat vrouwen wel stemrecht hebben. En wij zijn wel goed, maar niet gek!
Nu even een heel ander onderwerp: De TV-kantine is weer begonnen! Wie kent het niet, de persiflage show van Carlo Boszhard en Irene Moors. Dit keer is de make-up nog beter, hebben ze meer typetjes en is het acteerwerk sterk vooruitgegaan. Natuurlijk vind ik als tv-verslaafde alle tv leuk, net zoals een alcoholist ieder soort alcohol nuttigt, maar de tv-kantine is toch wel zwaar onderschat door het elite publiek. Behalve door Matthijs van Nieuwkerk want die is ook fan van het programma, hij deed zelfs mee in de eerste uitzending van vanavond. Daar speelde hij een scene met een persiflage van Marc Marie Huijbregts. Matthijs van Nieuwkerk speelde zichzelf niet echt goed, maar daarentegen was Carlo als Marc Marie hilarisch! De rode draad van de aflevering ging over een geheime tape waarop een bekende Nederlander was gefilmd die zijn imago niet naleefde. Uiteindelijk bleek het Geert Wilders te zijn die met Marokkanen Döner aan het eten was en stiekem een hoofddoekje paste. Erg schadelijk voor zijn imago natuurlijk. Maar als Geert Wilders in een persiflage programma een vriend van de Islam kan worden, dan kan de SGP een vrouw premier van Nederland laten worden en kan ik zelfs Christen worden! Carlo en Irene kunnen met hun programma de ideale samenleving creëren. Helaas houden ze zich niet bezig met mensenrechten, armoede en politiek. Het is een vermakelijke show met persiflages van B-sterren waar tv-verslaafden in de pauze van de X-factor naar kunnen kijken. Om het onderwerp Geert Wilders nog even toepasselijk af te sluiten heb ik een leuke uitspraak die ik vandaag van een collega heb gehoord.
Ik heb aan twee dingen een hekel: discriminatie en buitenlanders.
donderdag 1 april 2010
Madeliefje
Na mijn column van een tv-verslaafde heb ik in alle wanhoop om hulp gevraagd bij mijn lezers. Natuurlijk is het nooit verstandig van een schrijfster om te bekennen dat ze geen inspiratie meer heeft. Het is een teken van zwakte en mensen met een publieke functie mogen nooit hun zwakte tonen. Toch moet ik al mijn lezers van harte bedanken dat ik maar liefst één, 1!, ÉÉN, tip heb gekregen. Omdat ik gezegd heb dat ik het leukste onderwerp zou uitkiezen voor een column ben ik verplicht om deze te kiezen. Stiekem had ik gehoopt dat mijn inbox overladen zou worden met fanmail, hatemail en nuttige, opbouwende kritiek. Maar goed, ik ben uiterst gelukkig met deze ene tip en allang blij dat ik niet nog een depressieve column hoef te schrijven. Nee, deze column gaat over het gekste wat ik de afgelopen tijd heb meegemaakt! Nou, ik zal je vertellen: ik maak bijzonder gekke dingen mee. Vooral omdat ik de hele week tv kijk, dan maak je echt de gekste dingen mee!
Het verhaal begint afgelopen zaterdagnacht. Ik ben in een vreemd huis en zit met mijn blote knieën op de tegelvloer van de wc. Mijn hoofd hangt over de toiletrand, in een helder moment bedenk ik me dat ik mijn haren naar achter moet houden anders hangen die straks in mijn overgeefsel te bungelen. Ik weet niet waar ik ben, ik weet niet precies hoe laat het is, het enige dat ik weet is dat ik stomdronken ben en moet overgeven. Diep in mijn maag voel ik het borrelen alsof er een leeuw aan het brullen is. Langzaam verplaatst het borrelende gevoel zich richting mijn slokdarm en uiteindelijk braak ik secondelang de inhoud van mijn maag eruit. Tijdens het braken knijp ik mijn ogen samen en probeer ik naar zuurstof te happen. Als het afgelopen is open ik mijn ogen en kijk ik bewonderend naar de inhoud van de toiletpot. Ik verwachte een geelbruine kots met daarin stukjes chips, pasta en tijgernootjes van de avond ervoor. In plaats daarvan lagen er bloemetjes in de toiletpot. Madeliefjes om precies te zijn. Ze dreven op helder schoon water en zagen er pas geplukt uit. Daarbij roken ze ook nog eens ontzettend lekker! Wat is er gebeurt met mijn avondeten? Waar zijn die tequilashots gebleven en de zure geur van bier en wijn door elkaar? Is dit een droom of ben ik nog steeds dronken? Maar de bloemetjes zien er levensecht uit. Ik pak een madeliefje uit de pot en bestudeer hem nauwkeurig. Het is echt een madeliefje en geen half verteerd tijgenootje. Heb ik dan toch een tuintje in mijn hart?
U denkt dat dit raar is en waarschijnlijk gelooft u het niet. Maar wat ik de volgende dag meemaakte was nog curieuzer. Ik heb laatst een spiksplinternieuwe elektrische tandenborstel gekocht. Zo eentje die je, volgens de reclame, een ‘tandartsschoon gevoel geeft’. Ik poets er nu al een paar weken mee en ik ben erg tevreden met het tandartsschone gevoel wat het mij geeft. Zondagochtend, na de zware nacht, wilde ik mijn tanden poetsen want mijn adem rook helaas niet meer naar madeliefjes. Dus ik pakte nietsvermoedend mijn elektrische tandenborstel en deed daar een klein beetje Parodontax op. Dat is van die tandpasta die een beetje vreemd is, maar wel lekker. Ik zette de borstel in mijn mond en drukte op het knopje om hem aan te zetten. Vanaf dat moment begon mijn tandenborstel langzaam de smelten. Het werd een vreemde flexibele brij en het lukte niet meer om normaal mijn tanden te poetsen. Ik legde de borstel neer op mijn wastafel en niet veel later lag er een plasje blauwe vloeistof op de plek wat ooit mijn elektrische tandenborstel was. Nou ja, het kan gebeuren dacht ik. Dus ik pakte mijn oude ‘gewone’ tandenborstel die ik nog had bewaard. Ik deed er een beetje tandpasta op en begon te poetsen. Maar zodra de tandenborstel mijn tanden raakte begon ook deze tandenborstel te smelten. Wat is dat toch met die tandenborstels?
En toch is dit niet het aller gekste wat ik deze week heb meegemaakt. Ik las in de krant dat een 30-jarige Belg is vrijgesproken van verkrachting van zijn 4-jarige dochter omdat hij dit tijdens het slaapwandelen zou hebben gedaan. Hoe is dat nou mogelijk? Dat is bijna dezelfde smoes als: sorry schat ik ben vreemd gegaan maar ik kon er niks aandoen, ik was dronken. En de paus! Om over de paus maar niet te spreken. Die vindt dat de Katholieke Kerk het slachtoffer is geworden van geroddel. Want de kerk is natuurlijk een heilig orgaan wat niet bekritiseerd mag worden. Nou lieve Paus, als God zou bestaan dan heeft hij bewust de roddelpers geschapen om jou het leven zuur te maken en de kerk kapot te maken! Je doet alsof je een wereldleider bent, maar eigenlijk ben je een zielig oud seksloos mannetje met een jurk aan. Sorry, ik maak me even boos.
Natuurlijk heb ik de afgelopen week geen sodemieter meegemaakt. Natuurlijk heb ik geen kots die naar bloemetjes ruikt. Mijn kots is zuur en vies en er zaten wel stukjes tijgernoot in. Ik voelde me ellendig en de volgende dag was ik brak. Mijn tandenborstel is ook niet gesmolten, die staat gewoon pienter in zijn lader te wachten tot ik weer een ‘tandartsschoon gevoel’ wil. Maar ik vlucht liever in mijn fantasiewereld dan in de werkelijkheid. De werkelijkheid is zo gestoord dat mijn fantasiewereld een welkome oase van rust is.
Het verhaal begint afgelopen zaterdagnacht. Ik ben in een vreemd huis en zit met mijn blote knieën op de tegelvloer van de wc. Mijn hoofd hangt over de toiletrand, in een helder moment bedenk ik me dat ik mijn haren naar achter moet houden anders hangen die straks in mijn overgeefsel te bungelen. Ik weet niet waar ik ben, ik weet niet precies hoe laat het is, het enige dat ik weet is dat ik stomdronken ben en moet overgeven. Diep in mijn maag voel ik het borrelen alsof er een leeuw aan het brullen is. Langzaam verplaatst het borrelende gevoel zich richting mijn slokdarm en uiteindelijk braak ik secondelang de inhoud van mijn maag eruit. Tijdens het braken knijp ik mijn ogen samen en probeer ik naar zuurstof te happen. Als het afgelopen is open ik mijn ogen en kijk ik bewonderend naar de inhoud van de toiletpot. Ik verwachte een geelbruine kots met daarin stukjes chips, pasta en tijgernootjes van de avond ervoor. In plaats daarvan lagen er bloemetjes in de toiletpot. Madeliefjes om precies te zijn. Ze dreven op helder schoon water en zagen er pas geplukt uit. Daarbij roken ze ook nog eens ontzettend lekker! Wat is er gebeurt met mijn avondeten? Waar zijn die tequilashots gebleven en de zure geur van bier en wijn door elkaar? Is dit een droom of ben ik nog steeds dronken? Maar de bloemetjes zien er levensecht uit. Ik pak een madeliefje uit de pot en bestudeer hem nauwkeurig. Het is echt een madeliefje en geen half verteerd tijgenootje. Heb ik dan toch een tuintje in mijn hart?
U denkt dat dit raar is en waarschijnlijk gelooft u het niet. Maar wat ik de volgende dag meemaakte was nog curieuzer. Ik heb laatst een spiksplinternieuwe elektrische tandenborstel gekocht. Zo eentje die je, volgens de reclame, een ‘tandartsschoon gevoel geeft’. Ik poets er nu al een paar weken mee en ik ben erg tevreden met het tandartsschone gevoel wat het mij geeft. Zondagochtend, na de zware nacht, wilde ik mijn tanden poetsen want mijn adem rook helaas niet meer naar madeliefjes. Dus ik pakte nietsvermoedend mijn elektrische tandenborstel en deed daar een klein beetje Parodontax op. Dat is van die tandpasta die een beetje vreemd is, maar wel lekker. Ik zette de borstel in mijn mond en drukte op het knopje om hem aan te zetten. Vanaf dat moment begon mijn tandenborstel langzaam de smelten. Het werd een vreemde flexibele brij en het lukte niet meer om normaal mijn tanden te poetsen. Ik legde de borstel neer op mijn wastafel en niet veel later lag er een plasje blauwe vloeistof op de plek wat ooit mijn elektrische tandenborstel was. Nou ja, het kan gebeuren dacht ik. Dus ik pakte mijn oude ‘gewone’ tandenborstel die ik nog had bewaard. Ik deed er een beetje tandpasta op en begon te poetsen. Maar zodra de tandenborstel mijn tanden raakte begon ook deze tandenborstel te smelten. Wat is dat toch met die tandenborstels?
En toch is dit niet het aller gekste wat ik deze week heb meegemaakt. Ik las in de krant dat een 30-jarige Belg is vrijgesproken van verkrachting van zijn 4-jarige dochter omdat hij dit tijdens het slaapwandelen zou hebben gedaan. Hoe is dat nou mogelijk? Dat is bijna dezelfde smoes als: sorry schat ik ben vreemd gegaan maar ik kon er niks aandoen, ik was dronken. En de paus! Om over de paus maar niet te spreken. Die vindt dat de Katholieke Kerk het slachtoffer is geworden van geroddel. Want de kerk is natuurlijk een heilig orgaan wat niet bekritiseerd mag worden. Nou lieve Paus, als God zou bestaan dan heeft hij bewust de roddelpers geschapen om jou het leven zuur te maken en de kerk kapot te maken! Je doet alsof je een wereldleider bent, maar eigenlijk ben je een zielig oud seksloos mannetje met een jurk aan. Sorry, ik maak me even boos.
Natuurlijk heb ik de afgelopen week geen sodemieter meegemaakt. Natuurlijk heb ik geen kots die naar bloemetjes ruikt. Mijn kots is zuur en vies en er zaten wel stukjes tijgernoot in. Ik voelde me ellendig en de volgende dag was ik brak. Mijn tandenborstel is ook niet gesmolten, die staat gewoon pienter in zijn lader te wachten tot ik weer een ‘tandartsschoon gevoel’ wil. Maar ik vlucht liever in mijn fantasiewereld dan in de werkelijkheid. De werkelijkheid is zo gestoord dat mijn fantasiewereld een welkome oase van rust is.
donderdag 25 maart 2010
Televisie voor gevorderden
Ik weet het zeker, ik ben verslaafd aan televisie. Het is een systematisch schema wat ik dagelijks doorloop en ik word er zo langzamerhand gek van. Niet dat het erg is om lekker ontspannen tv te kijken, maar ik weet aan het eind van de avond niet meer wat ik de hele dag heb gedaan! Ik wil mijn ritueel graag voor jullie, maar vooral voor mezelf, uiteenzetten.
Maandag
Als ik thuiskom zet ik MTV aan en zie het laatste stukje van Brooke Knows Best. Brooke is de dochter van Hulk Hogan, zij wil ook graag beroemd worden. Daarna ga ik eten koken terwijl ik naar De Grote Verbouwing kijk op SBS6. Ik draai mijn tv zodanig dat ik tijdens het koken nog steeds tv kan kijken. Ik zet mijn afzuigkap niet aan omdat ik anders de tv niet meer hoor terwijl dat niet per sé nodig is omdat het een Engels programma is wat ondertiteld wordt. Maar toch. Als het eten klaar is (en mijn huis stinkt) draai ik mijn tv weer richting de zithoek en ga op de bank mijn eten opeten. Aan het eind van het programma moet ik nog een kwartier wachten tot De Wereld Draait Door begint en die vul ik met zappen tussen RTL Boulevard en Wie is de Chef. Om half 8 begint eindelijk DWDD. Heerlijk ouderwets tv kijken met je bord op schoot! Daarna komt waar ik mij al de hele dag op heb verheugd: America’s Next Top Model. Do I need to say more? Ik dacht het niet. Na ANTM blijf ik hangen op RTL5 en kijk ik Project Catwalk en Hoe word ik gelukkig? Best een leerzaam programma trouwens met Bridget Maasland. Daarna zap ik naar Pauw en Witteman. Meestal poets ik mijn tanden terwijl Jeroen Pauw een cynische vraag stelt aan een van de geïnterviewden.
Dinsdag
Op dinsdag ga ik vaak bij mijn ouders eten. Daar kan ik mijn verslaving gemakkelijk voortzetten. Ze kijken vaak eerst naar het nieuws en soms staat Studio Sport aan tijdens het eten. We kijken met z’n allen DWDD, daarna gaat mijn vader trompet spelen en gaan mijn moeder en ik in bad zitten om de zin van het leven te bespreken. Ik weet nog steeds niet het antwoord op die vraag, maar ik denk niet dat het tv kijken is. Daarna gaan we Herman de Blijker kijken. Dat is traditie en tradities moet je er eenmaal in houden ook al vinden we het huidige programma van Herman helemaal niet zo leuk. Na Enkele Reis Paradijs schakelen we direct over naar De Rijdende Rechter op Nederland 1. Wat is dat een fantastisch programma! Vaak zijn het hele kleine problemen waar mensen al jaren ruzie over maken. Het is heerlijk om partij te kiezen voor één van de betrokkenen en dan kijken of de 'jouwe' wint. Mijn moeder en ik hebben direct onze mening klaar zonder dat we ons verdiept hebben in het Wetboek. Hierna ga ik weer naar huis. Soms zet ik thuis Pauw en Witteman nog even aan. Heerlijk om je tanden op te poetsen.
Woensdag
Tot half 9 heb ik exact hetzelfde schema als maandag. Ik ga alle programma’s weer af alsof er een biologische tv-klok in mijn lichaam staat geprogrammeerd. Op woensdag is er weinig leuks op tv maar toch presteer ik het om de hele avond van zender naar zender te zappen. Afgelopen woensdag was er toevallig een leuke film op tv: My Big Fat Greek Wedding. Ik had hem al twee keer gezien maar ach, drie maal is scheepsrecht zeggen ze.
Donderdag
Weer exact hetzelfde schema als maandag en woensdag en daarna kwam Wie is de Mol. Daar kon ik dagen en weken naar uitkijken maar helaas is de laatste aflevering geweest. Ik weet wie de mol is, ik weet die de winnaar is en ik weet dat ik nu weer een gat heb zitten in mijn schema van donderdagavond. Wat moet ik nu? Vanavond na Wie is de Mol zapte ik langs Bonje met de Buren. Een soort Rijdende Rechter alleen dan met ‘emo-tv-presentatoren’ Natascha Froger en John Williams. Na minutenlang geïntrigeerd te hebben gekeken hoe Natascha en John een hoogoplopende burenruzie proberen op te lossen die voornamelijk is ontstaan omdat de buren ’s nachts teveel lawaai maken in hun slaapkamer. En niet één keer per nacht nee, wel drie keer! Wat moet je in hemelsnaam tegen die mensen zeggen? Jullie moeten minder seks hebben? Je moet een stil orgasme hebben? Fascinerend programma. Na Bonje met de Buren zap ik naar TMF om wat muziek te luisteren. Op MTV draaien ze geen muziek meer tegenwoordig, alleen midden in de nacht of op werktijden. En dan is de tijd toch echt aangebroken dat ik mijn column moet gaan schrijven. Ik heb geen inspiratie, ik voel me een op de bank hangende zoutzak die verslaafd is aan tv kijken en besluit hierover een column te schrijven. Alleen is het niet grappig, het is meer een soort opsomming van mijn leven en hoe langer ik schrijf hoe triester het lijkt. Wie interesseert zich nou in wat ik ’s avonds doe? Het is wel een handige alibi mocht ik ooit nog worden verdacht van moord. Nee hoor meneer Agent, ik was gewoon thuis, kijk maar naar mijn column, ziet u wel, ik doe niets de hele avond, ik was gewoon thuis.
Vrijdag
Normaal gesproken zou ik De Grote Verbouwing kijken, Wie is de Chef?, DWDD, Take Me Out, Vrijdag Gehaktdag, Hints, VOC, Pauw en Witteman.
Maaaaaaaaaarrrrrrrrrr…….. vrijdag heb ik een feestje! GODZIJDANK! IK LEEF!
Als iemand nog een leuke suggestie heeft voor mijn volgende column kan je die plaatsen bij de reacties. Het leukste onderwerp zal ik gaan behandelen! Alvast vele malen dank.
Maandag
Als ik thuiskom zet ik MTV aan en zie het laatste stukje van Brooke Knows Best. Brooke is de dochter van Hulk Hogan, zij wil ook graag beroemd worden. Daarna ga ik eten koken terwijl ik naar De Grote Verbouwing kijk op SBS6. Ik draai mijn tv zodanig dat ik tijdens het koken nog steeds tv kan kijken. Ik zet mijn afzuigkap niet aan omdat ik anders de tv niet meer hoor terwijl dat niet per sé nodig is omdat het een Engels programma is wat ondertiteld wordt. Maar toch. Als het eten klaar is (en mijn huis stinkt) draai ik mijn tv weer richting de zithoek en ga op de bank mijn eten opeten. Aan het eind van het programma moet ik nog een kwartier wachten tot De Wereld Draait Door begint en die vul ik met zappen tussen RTL Boulevard en Wie is de Chef. Om half 8 begint eindelijk DWDD. Heerlijk ouderwets tv kijken met je bord op schoot! Daarna komt waar ik mij al de hele dag op heb verheugd: America’s Next Top Model. Do I need to say more? Ik dacht het niet. Na ANTM blijf ik hangen op RTL5 en kijk ik Project Catwalk en Hoe word ik gelukkig? Best een leerzaam programma trouwens met Bridget Maasland. Daarna zap ik naar Pauw en Witteman. Meestal poets ik mijn tanden terwijl Jeroen Pauw een cynische vraag stelt aan een van de geïnterviewden.
Dinsdag
Op dinsdag ga ik vaak bij mijn ouders eten. Daar kan ik mijn verslaving gemakkelijk voortzetten. Ze kijken vaak eerst naar het nieuws en soms staat Studio Sport aan tijdens het eten. We kijken met z’n allen DWDD, daarna gaat mijn vader trompet spelen en gaan mijn moeder en ik in bad zitten om de zin van het leven te bespreken. Ik weet nog steeds niet het antwoord op die vraag, maar ik denk niet dat het tv kijken is. Daarna gaan we Herman de Blijker kijken. Dat is traditie en tradities moet je er eenmaal in houden ook al vinden we het huidige programma van Herman helemaal niet zo leuk. Na Enkele Reis Paradijs schakelen we direct over naar De Rijdende Rechter op Nederland 1. Wat is dat een fantastisch programma! Vaak zijn het hele kleine problemen waar mensen al jaren ruzie over maken. Het is heerlijk om partij te kiezen voor één van de betrokkenen en dan kijken of de 'jouwe' wint. Mijn moeder en ik hebben direct onze mening klaar zonder dat we ons verdiept hebben in het Wetboek. Hierna ga ik weer naar huis. Soms zet ik thuis Pauw en Witteman nog even aan. Heerlijk om je tanden op te poetsen.
Woensdag
Tot half 9 heb ik exact hetzelfde schema als maandag. Ik ga alle programma’s weer af alsof er een biologische tv-klok in mijn lichaam staat geprogrammeerd. Op woensdag is er weinig leuks op tv maar toch presteer ik het om de hele avond van zender naar zender te zappen. Afgelopen woensdag was er toevallig een leuke film op tv: My Big Fat Greek Wedding. Ik had hem al twee keer gezien maar ach, drie maal is scheepsrecht zeggen ze.
Donderdag
Weer exact hetzelfde schema als maandag en woensdag en daarna kwam Wie is de Mol. Daar kon ik dagen en weken naar uitkijken maar helaas is de laatste aflevering geweest. Ik weet wie de mol is, ik weet die de winnaar is en ik weet dat ik nu weer een gat heb zitten in mijn schema van donderdagavond. Wat moet ik nu? Vanavond na Wie is de Mol zapte ik langs Bonje met de Buren. Een soort Rijdende Rechter alleen dan met ‘emo-tv-presentatoren’ Natascha Froger en John Williams. Na minutenlang geïntrigeerd te hebben gekeken hoe Natascha en John een hoogoplopende burenruzie proberen op te lossen die voornamelijk is ontstaan omdat de buren ’s nachts teveel lawaai maken in hun slaapkamer. En niet één keer per nacht nee, wel drie keer! Wat moet je in hemelsnaam tegen die mensen zeggen? Jullie moeten minder seks hebben? Je moet een stil orgasme hebben? Fascinerend programma. Na Bonje met de Buren zap ik naar TMF om wat muziek te luisteren. Op MTV draaien ze geen muziek meer tegenwoordig, alleen midden in de nacht of op werktijden. En dan is de tijd toch echt aangebroken dat ik mijn column moet gaan schrijven. Ik heb geen inspiratie, ik voel me een op de bank hangende zoutzak die verslaafd is aan tv kijken en besluit hierover een column te schrijven. Alleen is het niet grappig, het is meer een soort opsomming van mijn leven en hoe langer ik schrijf hoe triester het lijkt. Wie interesseert zich nou in wat ik ’s avonds doe? Het is wel een handige alibi mocht ik ooit nog worden verdacht van moord. Nee hoor meneer Agent, ik was gewoon thuis, kijk maar naar mijn column, ziet u wel, ik doe niets de hele avond, ik was gewoon thuis.
Vrijdag
Normaal gesproken zou ik De Grote Verbouwing kijken, Wie is de Chef?, DWDD, Take Me Out, Vrijdag Gehaktdag, Hints, VOC, Pauw en Witteman.
Maaaaaaaaaarrrrrrrrrr…….. vrijdag heb ik een feestje! GODZIJDANK! IK LEEF!
Als iemand nog een leuke suggestie heeft voor mijn volgende column kan je die plaatsen bij de reacties. Het leukste onderwerp zal ik gaan behandelen! Alvast vele malen dank.
woensdag 17 maart 2010
Emancipatie
Wouter Bos heeft gekozen voor zijn gezin. Hij wilde zijn kinderen zien opgroeien en zich niet nog eens vier jaar bezig houden met het regeren van ons land. Het politieke geneuzel, het gekibbel en de ellenlange debatten zijn blijkbaar niet de moeite waard. Of is hij bang nog eens vier jaar tegen het hoofd van Balkenende aan te kijken? Hoe het ook zij, Wouter Bos stopt met de politiek en gaat meer tijd met zijn gezin besteden.
Camiel Eurlings nam exact hetzelfde besluit, vlak voordat Wouter Bos dat deed. Hij stopt met de politiek en als reden geeft hij aan meer tijd te willen besteden aan zijn gezin. Wouter en Camiel zijn de belichaming geworden van de emancipatie. Succes en macht staan niet meer op nummer 1 bij de hedendaagse man. Nee, een leuk, gelukkig gezin is nu het nieuwe statussymbool.
Tegenwoordig worden er zoveel kinderen matig opgevoed doordat allebei de ouders een drukke baan hebben. In het weekend worden ze ook nog eens bij opa en oma gedumpt zodat mama en papa eindelijk eens ‘tijd voor zichzelf’ hebben. Wanneer de ouders wel tijd hebben worden de kinderen bestookt met aandacht en kunnen ze krijgen wat ze willen. Hierdoor krijg je vervelende, jengelende, verwende kinderen die in hun latere leven nog moeite zullen krijgen om zich aan te passen aan de maatschappij. Een paar jaar geleden was het nog ‘hip’ om een zodanig druk leven te lijden. Je kon niet op een feestje of een schoolreünie verschijnen als je niet in een groot huis woonde, twee auto’s voor de deur had staan en drie keer per jaar op vakantie ging. Je kon er toen nog mee blinken dat je je kinderen nooit zag en dat je vrouw geen ‘huisvrouwtje’ was maar een carrièrevrouw. Nee joh, de kinderen hebben het hartstikke naar hun zin op het kinderdagverblijf en voor het huishouden hebben we een Turk.
Wouter en Camiel hebben aangetoond dat het niet meer ‘hip’ is om hard te werken voor geld waar je toch geen tijd voor hebt om het uit te geven. Zij kiezen nu misschien voor een parttimebaan om meer ‘papa-dagen’ te hebben. Misschien gaan ze wel knutselen met hun kinderen of naar de dierentuin! Hebben ze nu eindelijk tijd om hun kinderen voor het slapen gaan een stukje voor te lezen uit Harry Potter? Ik stel me zomaar voor hoe Bos na een lange vergadering met Balkenende thuiskomt, naar de slaapkamer van zijn kind loopt en daar het Harry Potter boek tevoorschijn haalt. Daar heb je die eikel weer! moet Bos denken als hij de omslag van het boek ziet.
Eigenlijk ben ik maar half voor emancipatie en feminisme. Ik ben het met een aantal dingen zeker eens. De man moet net zoveel aan het huishouden doen als de vrouw, hij mag af en toe koken, hij moet zijn eigen overhemden strijken en hij moet tijd en aandacht aan zijn kinderen besteden. Maar in sommige dingen ben ik enorm ouderwets. Zo vind ik dat de man hoort te betalen in een restaurant, de deur voor me open houdt, af en toe bloemen meeneemt en ja, hij mag ook af en toe met een biertje naar het voetbal zitten kijken. Dat zijn nou de kleine dingen die een man een man maakt en een vrouw een vrouw. Maar dat zowel mannen als vrouwen parttime gaan werken vind ik een goede vooruitgang. Niemand wil eigenlijk 40 uur werken en daarom klagen we allemaal dat de AOW leeftijd niet omhoog mag. Als we allemaal 32 uur gaan werken is er minder werkloosheid, kunnen we onze kinderen goed opvoeden en houden we het allemaal vol tot ons 67e. Wouter Bos zoek niet langer, je hebt je vervanger gevonden. Nienke for president!
Camiel Eurlings nam exact hetzelfde besluit, vlak voordat Wouter Bos dat deed. Hij stopt met de politiek en als reden geeft hij aan meer tijd te willen besteden aan zijn gezin. Wouter en Camiel zijn de belichaming geworden van de emancipatie. Succes en macht staan niet meer op nummer 1 bij de hedendaagse man. Nee, een leuk, gelukkig gezin is nu het nieuwe statussymbool.
Tegenwoordig worden er zoveel kinderen matig opgevoed doordat allebei de ouders een drukke baan hebben. In het weekend worden ze ook nog eens bij opa en oma gedumpt zodat mama en papa eindelijk eens ‘tijd voor zichzelf’ hebben. Wanneer de ouders wel tijd hebben worden de kinderen bestookt met aandacht en kunnen ze krijgen wat ze willen. Hierdoor krijg je vervelende, jengelende, verwende kinderen die in hun latere leven nog moeite zullen krijgen om zich aan te passen aan de maatschappij. Een paar jaar geleden was het nog ‘hip’ om een zodanig druk leven te lijden. Je kon niet op een feestje of een schoolreünie verschijnen als je niet in een groot huis woonde, twee auto’s voor de deur had staan en drie keer per jaar op vakantie ging. Je kon er toen nog mee blinken dat je je kinderen nooit zag en dat je vrouw geen ‘huisvrouwtje’ was maar een carrièrevrouw. Nee joh, de kinderen hebben het hartstikke naar hun zin op het kinderdagverblijf en voor het huishouden hebben we een Turk.
Wouter en Camiel hebben aangetoond dat het niet meer ‘hip’ is om hard te werken voor geld waar je toch geen tijd voor hebt om het uit te geven. Zij kiezen nu misschien voor een parttimebaan om meer ‘papa-dagen’ te hebben. Misschien gaan ze wel knutselen met hun kinderen of naar de dierentuin! Hebben ze nu eindelijk tijd om hun kinderen voor het slapen gaan een stukje voor te lezen uit Harry Potter? Ik stel me zomaar voor hoe Bos na een lange vergadering met Balkenende thuiskomt, naar de slaapkamer van zijn kind loopt en daar het Harry Potter boek tevoorschijn haalt. Daar heb je die eikel weer! moet Bos denken als hij de omslag van het boek ziet.
Eigenlijk ben ik maar half voor emancipatie en feminisme. Ik ben het met een aantal dingen zeker eens. De man moet net zoveel aan het huishouden doen als de vrouw, hij mag af en toe koken, hij moet zijn eigen overhemden strijken en hij moet tijd en aandacht aan zijn kinderen besteden. Maar in sommige dingen ben ik enorm ouderwets. Zo vind ik dat de man hoort te betalen in een restaurant, de deur voor me open houdt, af en toe bloemen meeneemt en ja, hij mag ook af en toe met een biertje naar het voetbal zitten kijken. Dat zijn nou de kleine dingen die een man een man maakt en een vrouw een vrouw. Maar dat zowel mannen als vrouwen parttime gaan werken vind ik een goede vooruitgang. Niemand wil eigenlijk 40 uur werken en daarom klagen we allemaal dat de AOW leeftijd niet omhoog mag. Als we allemaal 32 uur gaan werken is er minder werkloosheid, kunnen we onze kinderen goed opvoeden en houden we het allemaal vol tot ons 67e. Wouter Bos zoek niet langer, je hebt je vervanger gevonden. Nienke for president!
donderdag 11 maart 2010
Op zoek naar een man
Het is weer lente, het zonnetje schijnt, dus het wordt weer tijd om te gaan voortplanten! Nou ja, misschien is voortplanten wat voorbarig, maar ik wil wel opzoek gaan naar een mogelijke kandidaat, al is het alleen om op te oefenen. Ik heb me sinds een paar weken ingeschreven bij een internet datingsite. Ja. Dus. Daar wil ik graag het volgende over kwijt.
Ik had me eerst aangemeld bij Parship. Ze adverteren dat ze een psychologische test hebben en aan de hand van die test kan je iemand vinden die echt bij je past. Dus toen ze op tv zeiden “doe nu de gratis Parship-test” deed ik dat. Het is best een goede test moet ik eerlijk toegeven. Je moet allerlei vragen beantwoorden over wat je zou doen als je uitglijdt over een bananenschil. Het zegt natuurlijk erg veel over je persoonlijkheid hoe je reageert als je uitglijdt over een bananenschil. Ik maak echt geen grapje, doe de test en je krijgt die vraag! Ik fraudeer altijd met die psychologische testen. In het echt zou ik een zwerver geen kleingeld geven, maar in die test kies ik toch maar voor een antwoord waarbij ik sympathieker uit de bus kom. Ik deed dat ook altijd met de beroepskeuzetest op de middelbare school. Ik wist exact welk antwoord ik moest kiezen om welk beroep geadviseerd te krijgen. Na de vragenlijst van Parship te hebben volbracht krijg je te zien wie je ‘matches’ zijn. Zo, denk ik bij mezelf, 79% match met een 28 jarige projectontwikkelaar uit Noord-Holland dat lijkt me wel wat! Ik klik op het profiel van de beste man maar ik krijg alleen maar wazige foto’s te zien omdat ik geen lid ben. Ik lees zijn profiel en het klinkt allemaal interessant dus ik ga reageren op die knul! Ik stuur een contactverzoek: Hoi, ik ben Nienke, 25 jaar. Ik heb je profiel gelezen en dat als positief ervaren. Ik hoop dat je mijn profiel ook leuk vindt. Groetjes Nienke
Dat was het. Kort maar krachtig. Diezelfde avond krijg ik een reactie van de 28 jarige projectontwikkelaar en vol spanning open ik het mailtje. Helaas verschijnt er alleen een bericht van Parship dat als ik zijn reactie wil lezen ik eerst lid moet worden, of zoals zij het noemen: exclusive membership. Nou, dat exclusive membership kost mooi wel effe 50 euro per maand en dan moet je ook nog eens verplicht 3 maanden lid worden. Ronduit belachelijk! Voor dat geld huur je ook een gigolo! Ik besluit meteen om mijn profiel op Parship te verwijderen.
De volgende datingsite waar ik mij heb aangemeld is Relatieplanet. Daar kan je wel foto’s zien en berichten lezen. Dit heeft tot gevolg dat ongeveer heel Nederland lid is van Relatieplanet inclusief getrouwde mannen en vrouwen. Ik krijg meteen de eerste dag al tientallen reacties en het is een echte vleeskeuring. Iemand die gelovig is, rookt of kinderen heeft valt direct af. Verder gaan ook de dikke, extreem lelijke en laag opgeleide mannen subiet de prullenbak in. En dan hou je nog steeds veel te veel keus over. Hoe weet je nou wie leuk is? Dat weet je alleen maar als je iemand in het echt ontmoet. Dus ik spreek af met een wat nerd-achtig uitziende piloot. De foto’s zagen er niet geweldig uit, maar ik denk ach het is een piloot, geen fotomodel. De ontmoeting was op de parkeerplaats bij de pier van Wijk aan Zee. Hij kwam aangelopen en zag er iets beter uit dan op de foto. Hij had zich in ieder geval geschoren, op de foto zag hij eruit als een landloper met ontploft haar. Natuurlijk blijft hij iets nerderigs houden, hij is vrij dun, krullend haar en brildragend. Ik dacht direct aan een make-over, maar het is volgens mij geen goed teken als je iemand direct wil veranderen zodra je hem ontmoet. Toch? De jongen was best aardig, maar er was geen klik.
De tweede date was ook al geen succes. De beste jongen zat verlegen tegenover me in een cafeetje. Hij wist niets te zeggen, ben ik dan zo eng? Hij had geen passie, geen ambitie, geen mooie verhalen of schuine moppen. Hij had geen sexappeal, geen humor, geen mening. Misschien ben ik te veeleisend? Te kritisch? En toch hoef ik echt geen wonderman te hebben, ik wil me gewoon thuis voelen bij iemand. Als er een klik is dan let je helemaal niet meer op iemands gebreken of eigenaardigheden. Als je verliefd bent zie je alleen maar positieve kanten van iemand. Dus ik blijf gewoon rustig door zoeken totdat ik iemand tegenkom waarbij de vonk wel overslaat. Ik weet alleen niet of mijn ‘ware Jacob’ op Relatieplanet zit. Over het algemeen val ik niet op mannen die aan datingsites doen. En ik val ook niet op mannen die op vrouwen vallen die aan datingsites doen. Het ergste zijn nog de mannen die op vrouwen vallen die op mannen vallen die aan datingsites doen.
Maar verder ben ik best gelukkig...
Met m’n kat.
Ik had me eerst aangemeld bij Parship. Ze adverteren dat ze een psychologische test hebben en aan de hand van die test kan je iemand vinden die echt bij je past. Dus toen ze op tv zeiden “doe nu de gratis Parship-test” deed ik dat. Het is best een goede test moet ik eerlijk toegeven. Je moet allerlei vragen beantwoorden over wat je zou doen als je uitglijdt over een bananenschil. Het zegt natuurlijk erg veel over je persoonlijkheid hoe je reageert als je uitglijdt over een bananenschil. Ik maak echt geen grapje, doe de test en je krijgt die vraag! Ik fraudeer altijd met die psychologische testen. In het echt zou ik een zwerver geen kleingeld geven, maar in die test kies ik toch maar voor een antwoord waarbij ik sympathieker uit de bus kom. Ik deed dat ook altijd met de beroepskeuzetest op de middelbare school. Ik wist exact welk antwoord ik moest kiezen om welk beroep geadviseerd te krijgen. Na de vragenlijst van Parship te hebben volbracht krijg je te zien wie je ‘matches’ zijn. Zo, denk ik bij mezelf, 79% match met een 28 jarige projectontwikkelaar uit Noord-Holland dat lijkt me wel wat! Ik klik op het profiel van de beste man maar ik krijg alleen maar wazige foto’s te zien omdat ik geen lid ben. Ik lees zijn profiel en het klinkt allemaal interessant dus ik ga reageren op die knul! Ik stuur een contactverzoek: Hoi, ik ben Nienke, 25 jaar. Ik heb je profiel gelezen en dat als positief ervaren. Ik hoop dat je mijn profiel ook leuk vindt. Groetjes Nienke
Dat was het. Kort maar krachtig. Diezelfde avond krijg ik een reactie van de 28 jarige projectontwikkelaar en vol spanning open ik het mailtje. Helaas verschijnt er alleen een bericht van Parship dat als ik zijn reactie wil lezen ik eerst lid moet worden, of zoals zij het noemen: exclusive membership. Nou, dat exclusive membership kost mooi wel effe 50 euro per maand en dan moet je ook nog eens verplicht 3 maanden lid worden. Ronduit belachelijk! Voor dat geld huur je ook een gigolo! Ik besluit meteen om mijn profiel op Parship te verwijderen.
De volgende datingsite waar ik mij heb aangemeld is Relatieplanet. Daar kan je wel foto’s zien en berichten lezen. Dit heeft tot gevolg dat ongeveer heel Nederland lid is van Relatieplanet inclusief getrouwde mannen en vrouwen. Ik krijg meteen de eerste dag al tientallen reacties en het is een echte vleeskeuring. Iemand die gelovig is, rookt of kinderen heeft valt direct af. Verder gaan ook de dikke, extreem lelijke en laag opgeleide mannen subiet de prullenbak in. En dan hou je nog steeds veel te veel keus over. Hoe weet je nou wie leuk is? Dat weet je alleen maar als je iemand in het echt ontmoet. Dus ik spreek af met een wat nerd-achtig uitziende piloot. De foto’s zagen er niet geweldig uit, maar ik denk ach het is een piloot, geen fotomodel. De ontmoeting was op de parkeerplaats bij de pier van Wijk aan Zee. Hij kwam aangelopen en zag er iets beter uit dan op de foto. Hij had zich in ieder geval geschoren, op de foto zag hij eruit als een landloper met ontploft haar. Natuurlijk blijft hij iets nerderigs houden, hij is vrij dun, krullend haar en brildragend. Ik dacht direct aan een make-over, maar het is volgens mij geen goed teken als je iemand direct wil veranderen zodra je hem ontmoet. Toch? De jongen was best aardig, maar er was geen klik.
De tweede date was ook al geen succes. De beste jongen zat verlegen tegenover me in een cafeetje. Hij wist niets te zeggen, ben ik dan zo eng? Hij had geen passie, geen ambitie, geen mooie verhalen of schuine moppen. Hij had geen sexappeal, geen humor, geen mening. Misschien ben ik te veeleisend? Te kritisch? En toch hoef ik echt geen wonderman te hebben, ik wil me gewoon thuis voelen bij iemand. Als er een klik is dan let je helemaal niet meer op iemands gebreken of eigenaardigheden. Als je verliefd bent zie je alleen maar positieve kanten van iemand. Dus ik blijf gewoon rustig door zoeken totdat ik iemand tegenkom waarbij de vonk wel overslaat. Ik weet alleen niet of mijn ‘ware Jacob’ op Relatieplanet zit. Over het algemeen val ik niet op mannen die aan datingsites doen. En ik val ook niet op mannen die op vrouwen vallen die aan datingsites doen. Het ergste zijn nog de mannen die op vrouwen vallen die op mannen vallen die aan datingsites doen.
Maar verder ben ik best gelukkig...
Met m’n kat.
donderdag 4 maart 2010
Koopzondag in de Ikea
Ik heb een saai leven. Als ik andere mensen moet geloven ben ik de enige. Je hoeft maar aan een willekeurig persoon te vragen hoe het gaat en het antwoord is: “Ja, druk druk druk druk druk.” Ik niet, ik heb het niet druk. Ik verveel me kapot! Wat ik ook altijd zo vervelend vind zijn die mensen die elk weekend een verjaardag hebben of een feestje. Hoe kun je in godsnaam ieder weekend een verjaardag hebben? Mijn vrienden zijn maar één keer per jaar jarig. Heb je dan 52 vrienden of ben je zo’n figuur die om elk wissewasje een feest geeft? Ik heb nieuwe sokken gekocht, hoera een feestje! Mijn oma heeft een nieuw kunstgebit, jee een feestje! Het kabinet is gevallen, joepiedepoepie een feestje! Ik ben blij als het weekend weer voorbij is zodat ik weer naar mijn werk kan. Niet dat ik een workaholic ben, maar op mijn werk heb tenminste interactie met mensen. In het weekend voel ik me opgesloten in mijn huis met mijn frustraties en gedachten.
Neem nu afgelopen zondag. Het was een nare druilerige stormachtige rotdag. Je kan niks doen in dit weer, je kan niet op het strand wandelen, je kan de stad niet in want alles is dicht, het enige wat je kan doen is op je reet zitten en tv kijken. Opeens kreeg ik het briljante idee om naar de Ikea te gaan! Ik weet niet of iemand weleens op zondag naar de Ikea is geweest maar ik zal je zeggen, het is de hel. Als je aan komt rijden bij de parkeerplaats dan weet je eigenlijk al dat het mis is. Alle plekken zijn bezet en met pijn en moeite kan je nog net je auto ergens kwijt. Je weet dat het in de winkel stampend druk moet zijn, want in één auto zitten gemiddeld 4 personen. De Ikea is namelijk een winkel voor gelukkige gezinnetjes. Als je single bent en nog niet depressief genoeg dan moet je op zondag naar de Ikea gaan. Wat een leuke jonge gelukkige gezinnen lopen daar rond. Ze hebben allemaal een hypotheek, een leuke baan en een grote gezinsauto die ook enorm handig is om de Billy boekenkast mee te vervoeren. Aan de andere kant kun je je natuurlijk afvragen of die mensen echt wel gelukkig zijn, want wie gaat er nou voor zijn lol op zondag naar de Ikea? Juist, mensen die niets beters hebben te doen zoals ik.
Ik ga regelmatig naar de Ikea. Je kan wel zeggen dat ik een Ikea-expert ben of een Ikea-deskundige. Als er ooit een praatprogramma wordt gemaakt over de Ikea dan ben ik de persoon die ze moeten bellen! Helaas zijn de mensen die op zondag naar de Ikea gaan geen experts, het is alsof ze de winkel voor het eerst zien. Tergend langzaam lopen ze door de paden alsof ze hun slow motion knop hebben ingedrukt. Ze blijven urenlang staren naar een Billy boekenkast terwijl ik bij mezelf denk: je moet de Büsta hebben! Met het papieren meetlintje wat je bij het informatiepunt kunt pakken meten ze de maat van de kast terwijl de afmetingen gewoon op het kaartje staan. Het zijn zulke klunzen! In het restaurant ook. Dan sta je in de rij voor het buffet en sommige mensen presteren het om urenlang na te denken over wat ze willen eten. Alsof ze in een drie sterren restaurant zitten. Als je gaat eten bij de Ikea weet je van te voren toch al dat je Zweedse balletjes met patat en cranberrycompote wil? Of niet dan!
Je kunt deze mensen vergelijken met zondagsrijders. Zondagsrijders zijn ook traag, onzeker, weten niet precies waarneer ze er af moeten of op welke baan ze het beste kunnen rijden. Mensen die dagelijks in de auto zitten herkennen een zondagsrijder van 3 kilometer afstand. Ik herken een zondag-Ikea-klant van een kilometer afstand!
Uiteindelijk kwam ik weer veilig in Zaandam met een Malm ladekast en een hele hoop andere spulletjes die ik eigenlijk helemaal niet nodig had. (Dat is het risico van naar de Ikea gaan.) En toen bleek dat de Malm ladekast wel erg zwaar was. Het is geen pretje om met storm en regen een zware doos uit je auto te tillen en je flat in moet sjouwen, maar uiteindelijk heb ik met veel gevloek en getier de kast in mijn slaapkamer gezet. De volgende uitdaging is de kast in elkaar zetten. Dat wordt nog een heel karwei, ik snap namelijk niets van die tekening die erbij zit. Maar voorlopig ga ik hier mijn vingers niet aan branden. Ik stel dit klusje uit totdat ik me weer een keer verveel ,zo moet je je leven toch een beetje spannend en uitdagend houden. Ik kijk uit naar het volgende saaie, regenachtige weekend. Of is er iemand nog een feestje geeft?
Neem nu afgelopen zondag. Het was een nare druilerige stormachtige rotdag. Je kan niks doen in dit weer, je kan niet op het strand wandelen, je kan de stad niet in want alles is dicht, het enige wat je kan doen is op je reet zitten en tv kijken. Opeens kreeg ik het briljante idee om naar de Ikea te gaan! Ik weet niet of iemand weleens op zondag naar de Ikea is geweest maar ik zal je zeggen, het is de hel. Als je aan komt rijden bij de parkeerplaats dan weet je eigenlijk al dat het mis is. Alle plekken zijn bezet en met pijn en moeite kan je nog net je auto ergens kwijt. Je weet dat het in de winkel stampend druk moet zijn, want in één auto zitten gemiddeld 4 personen. De Ikea is namelijk een winkel voor gelukkige gezinnetjes. Als je single bent en nog niet depressief genoeg dan moet je op zondag naar de Ikea gaan. Wat een leuke jonge gelukkige gezinnen lopen daar rond. Ze hebben allemaal een hypotheek, een leuke baan en een grote gezinsauto die ook enorm handig is om de Billy boekenkast mee te vervoeren. Aan de andere kant kun je je natuurlijk afvragen of die mensen echt wel gelukkig zijn, want wie gaat er nou voor zijn lol op zondag naar de Ikea? Juist, mensen die niets beters hebben te doen zoals ik.
Ik ga regelmatig naar de Ikea. Je kan wel zeggen dat ik een Ikea-expert ben of een Ikea-deskundige. Als er ooit een praatprogramma wordt gemaakt over de Ikea dan ben ik de persoon die ze moeten bellen! Helaas zijn de mensen die op zondag naar de Ikea gaan geen experts, het is alsof ze de winkel voor het eerst zien. Tergend langzaam lopen ze door de paden alsof ze hun slow motion knop hebben ingedrukt. Ze blijven urenlang staren naar een Billy boekenkast terwijl ik bij mezelf denk: je moet de Büsta hebben! Met het papieren meetlintje wat je bij het informatiepunt kunt pakken meten ze de maat van de kast terwijl de afmetingen gewoon op het kaartje staan. Het zijn zulke klunzen! In het restaurant ook. Dan sta je in de rij voor het buffet en sommige mensen presteren het om urenlang na te denken over wat ze willen eten. Alsof ze in een drie sterren restaurant zitten. Als je gaat eten bij de Ikea weet je van te voren toch al dat je Zweedse balletjes met patat en cranberrycompote wil? Of niet dan!
Je kunt deze mensen vergelijken met zondagsrijders. Zondagsrijders zijn ook traag, onzeker, weten niet precies waarneer ze er af moeten of op welke baan ze het beste kunnen rijden. Mensen die dagelijks in de auto zitten herkennen een zondagsrijder van 3 kilometer afstand. Ik herken een zondag-Ikea-klant van een kilometer afstand!
Uiteindelijk kwam ik weer veilig in Zaandam met een Malm ladekast en een hele hoop andere spulletjes die ik eigenlijk helemaal niet nodig had. (Dat is het risico van naar de Ikea gaan.) En toen bleek dat de Malm ladekast wel erg zwaar was. Het is geen pretje om met storm en regen een zware doos uit je auto te tillen en je flat in moet sjouwen, maar uiteindelijk heb ik met veel gevloek en getier de kast in mijn slaapkamer gezet. De volgende uitdaging is de kast in elkaar zetten. Dat wordt nog een heel karwei, ik snap namelijk niets van die tekening die erbij zit. Maar voorlopig ga ik hier mijn vingers niet aan branden. Ik stel dit klusje uit totdat ik me weer een keer verveel ,zo moet je je leven toch een beetje spannend en uitdagend houden. Ik kijk uit naar het volgende saaie, regenachtige weekend. Of is er iemand nog een feestje geeft?
Abonneren op:
Posts (Atom)
