Toen ik een klein meisje was speelde ik vaak in de tuin van mijn oma. In de tuin was ik altijd aan het dagdromen. Ik kon daar helemaal in op gaan. Vaak fantaseerde ik dat ik een beroemde actrice was of een zangeres. Een andere favoriete droom van mij was dat er een nieuwe jongen bij ons in de klas kwam en dat hij verliefd op mij werd en ik op hem. Ik bedacht hoe ik hem op de eerste schooldag zou ontmoeten en hoe we voor het eerst gingen zoenen. Ik kon dagen ronddwalen in mijn fantasiewereld terwijl ik het gras van mijn oma met de handmaaier maaide.
Zelfs aan tafel tijdens het avondeten dagdroomde ik er op los. Ik was vaker ergens anders dan bij mijn ouders aan tafel. Ik had hele gesprekken met de jongen van mijn dromen en moest zelfs hardop lachen om zijn grapjes. Mijn moeder vroeg dan altijd nieuwsgierig waarom ik zo moest lachen, maar dat was natuurlijk geheim. Ze mocht niet weten over welke jongens ik fantaseerde en met wie ik in mijn dromen stiekem stond te zoenen.
In de loop der jaren is het dagdromen minder geworden en ben ik uitgegroeid tot een normale realistische vrouw van 25 jaar. Dagdromen hoort op deze leeftijd niet meer dus ik sta met beide benen op de grond. Tot voor kort. Sinds een paar weken ben ik weer schaamteloos aan het dagdromen. Ik ben weer helemaal afgedwaald in mijn fantasiewereld, het is er wat stoffig maar hij is er nog steeds. Als ik alleen ben kan ik hardop praten en lachen! Natuurlijk gaan al mijn dagdromen over een jongen, want dat zijn nou eenmaal typische droom onderwerpen. Meisje ontmoet jongen, jongen vraagt of ze zin heeft om iets te gaan eten, meisje zegt verlegen ja, ze gaan uit eten, jongen brengt haar thuis, ze zoenen en dan gaan ze trouwen en leven ze nog lang en gelukkig. Natuurlijk is er iemand die de hoofdrol speelt in mijn dagdromen, maar ik ga natuurlijk niet zeggen wie dat is. Dat is geheim!
dinsdag 31 augustus 2010
zondag 22 augustus 2010
Bløf liedjes
Ik heb nooit iets begrepen van Bløf liedjes. Dat is die Zeeuwse band die spontaan zin krijgt in mosselfeesten. Ze schrijven vage teksten als ‘mijn schoenen zijn gejat, maar ik hoef nog niet naar buiten want er is nog wel wat’. Waarom zijn zijn schoenen gejat en wie doet er nou zoiets? En waarom hoef je dan niet meer naar buiten? Je kan toch een nieuw paar schoenen aantrekken of pantoffels? En ‘er is nog wel wat’ vind ik ook zo vaag, wat is er dan?
Toch ben ik vorige week op een zeer realistische wijze achter de betekenis gekomen van deze tekst. Ik zal bij het begin beginnen. Ik was dit jaar op vakantie in Kiev, de hoofdstad van Oekraïne. En in Kiev lopen de vrouwen niet op comfortabele Birkenstocks maar op stilettohakken. Omdat ik mij na een week een lompe toerist voelde bedacht ik me dat ik mezelf ook maar zo’n paar stilettohakken wilde laten aanmeten. Dus ik een schoenenwinkel in en een half uur later liep ik met een vers paar fuchsiaroze stilettohakken de winkel uit. Terug in Nederland aangekomen besloot ik om ze een keer naar mijn werk aan te doen. Voor de zekerheid nam ik een paar slippertjes mee en dat was maar goed ook want na twee uur kon ik al niet meer op die krengen lopen! Mijn stiletto’s werden ingeruild voor slippers en de rest van de dag kon ik weer vrolijk rondhuppelen zonder mijn enkel te verzwikken.
Uit mijn werk ging ik op de fiets naar de Albert Hein en mijn nieuwe schoenen gingen in de fietstas. Voor de supermarkt stond ik nog in dubio. Zal ik mijn schoenen mee de winkel in nemen? Ze pasten niet in mijn handtas en om nou met een paar schoenen in mijn hand door een supermarkt te lopen dat vond ik ook zo raar. Dus ik besloot om ze in de fietstas te laten zitten. Wie zou er nou een paar onmogelijke hakken jatten? Ik loop de supermarkt in, doe mijn boodschapjes en sta een half uur later weer buiten. Ik wil de boodschappen in mijn fietstas doen en wat zie ik: mijn schoenen zijn gejat! Mijn eerste reactie was teleurstelling. Ik had ze net, ze waren een vakantiesouvenir en ik vond ze ook wel mooi. Maar al snel maakte een soort blijdschap van mij meester. Ik hoefde mij niet meer schuldig te voelen over het feit dat ik mijn nieuwe schoenen nooit aanhad. Sterker nog: Ik hoefde die krengen nooit meer te dragen! Iemand anders, met maat 39, gaat op deze onmogelijke stilettohakken lopen. Ze loopt waarschijnlijk vol trots te flaneren door de straten van Amsterdam en verzwikt daarbij haar enkel. Vervolgens blijft ze met de naaldhak in de tramrails haken, valt en breekt een rib. Het doet mij een genoegen dat iemand anders al dit leed wil ondergaan! Ondertussen kan ik lekker veilig op mijn slippertjes blijven lopen. Mij zal niets overkomen. Mijn schoenen zijn gejat, en ik ga toch naar buiten want er is altijd wel wat.
Toch ben ik vorige week op een zeer realistische wijze achter de betekenis gekomen van deze tekst. Ik zal bij het begin beginnen. Ik was dit jaar op vakantie in Kiev, de hoofdstad van Oekraïne. En in Kiev lopen de vrouwen niet op comfortabele Birkenstocks maar op stilettohakken. Omdat ik mij na een week een lompe toerist voelde bedacht ik me dat ik mezelf ook maar zo’n paar stilettohakken wilde laten aanmeten. Dus ik een schoenenwinkel in en een half uur later liep ik met een vers paar fuchsiaroze stilettohakken de winkel uit. Terug in Nederland aangekomen besloot ik om ze een keer naar mijn werk aan te doen. Voor de zekerheid nam ik een paar slippertjes mee en dat was maar goed ook want na twee uur kon ik al niet meer op die krengen lopen! Mijn stiletto’s werden ingeruild voor slippers en de rest van de dag kon ik weer vrolijk rondhuppelen zonder mijn enkel te verzwikken.
Uit mijn werk ging ik op de fiets naar de Albert Hein en mijn nieuwe schoenen gingen in de fietstas. Voor de supermarkt stond ik nog in dubio. Zal ik mijn schoenen mee de winkel in nemen? Ze pasten niet in mijn handtas en om nou met een paar schoenen in mijn hand door een supermarkt te lopen dat vond ik ook zo raar. Dus ik besloot om ze in de fietstas te laten zitten. Wie zou er nou een paar onmogelijke hakken jatten? Ik loop de supermarkt in, doe mijn boodschapjes en sta een half uur later weer buiten. Ik wil de boodschappen in mijn fietstas doen en wat zie ik: mijn schoenen zijn gejat! Mijn eerste reactie was teleurstelling. Ik had ze net, ze waren een vakantiesouvenir en ik vond ze ook wel mooi. Maar al snel maakte een soort blijdschap van mij meester. Ik hoefde mij niet meer schuldig te voelen over het feit dat ik mijn nieuwe schoenen nooit aanhad. Sterker nog: Ik hoefde die krengen nooit meer te dragen! Iemand anders, met maat 39, gaat op deze onmogelijke stilettohakken lopen. Ze loopt waarschijnlijk vol trots te flaneren door de straten van Amsterdam en verzwikt daarbij haar enkel. Vervolgens blijft ze met de naaldhak in de tramrails haken, valt en breekt een rib. Het doet mij een genoegen dat iemand anders al dit leed wil ondergaan! Ondertussen kan ik lekker veilig op mijn slippertjes blijven lopen. Mij zal niets overkomen. Mijn schoenen zijn gejat, en ik ga toch naar buiten want er is altijd wel wat.
donderdag 12 augustus 2010
Ar vitsie Kartuli!
Georgie is een fantastisch mooi land om in te reizen. De natuur is ongerept met het ruige Kaukasus gebergte, de mooie rivieren en natuurlijk het subtropische gebied aan de Zwarte Zee. Ook de cultuur is interessant met de Orthodoxe kerken, het lekkere eten en het overvloedig nuttigen van zelfgebrouwen alcoholische dranken.
Toch is er een klein nadeel aan reizen door Georgie en dat is de taal. De rare spaghettiletters zijn onmogelijk te lezen om maar niet te beginnen over het verstaan van de taal. Als tweede taal hebben de Georgiers Russisch waar ik ook al geen enkele kennis van heb genoten. Engels spreken de oudere generaties niet en waarom ook? Iedereen spreekt per slot van rekening toch Russisch? Zelfs mijn middelmatige kennis van Duits, Frans en Spaans komen in dit oude Sovjet gebied totaal niet tot hun recht.
Iedere dag loop ik vanaf Inge's huis naar Freedom Square (in het Georgisch: Tavisuplebis Moedani) het hart van Tbilisi. Onderweg kom ik langs een klein buurtwinkeltje waarvan de eigenaar altijd buiten op een stoeltje zit. Als ik langsloop lacht hij vermakelijk naar me en zegt iets tegen me. Ik loop er al twee weken langs en ik heb geen idee wat hij tegen me zegt! Waarschijnlijk is het iets in de trant van: "O allerschoonste vrouw op deze aarde, ik aanbid u!" Kan haast niet missen. Maar toch zeker weten doe ik het niet.
Zoals ik al zei kan het dus verdomd lastig zijn om de taal niet te spreken. Denk maar aan een vakantie in Frankrijk. Hoeveel mensen zijn er niet die klagen over dat de Fransen geen Engels kunnen? Maar het Frans van de gemiddelde Nederlander met Mavo-diploma is tien keer beter dan mijn Georgisch. Sterker nog, ik hoor niet eens het verschil tussen Georgisch en Russisch! Dus als ik in een mashrutka zit (een minibus) en de buschauffeur begint tegen mij te praten dan zeg ik op mijn allervriendelijkst: "Ar vitsie Kartuli" wat "Ik spreek geen Georgisch" betekent. Dit wordt ontvangen door een bulderend gelach! (Georgische buschauffeurs zijn grote mannen met bierbuiken en haar op hun armen die bulderend kunnen lachen.) Hahaha, ar vitsie Kartuli!!! Want uiteraard waren ze Russisch tegen me aan het praten en geen Georgisch. Dus ik sta hier regelmatig voor lul.
Kun je je voorstellen dat je tegen een Japanse toerist zegt: Hello sir, how can I help you? en dat hij antwoord: Ik spreek geen Nederlands. Nou dat is dus Nienke Oortwijn in Georgie. Ik hou niet alleen de reputatie hoog van 'domme toerist' ook alle voorordelen over domme blondjes blaas ik volledig nieuw leven in!
Toch is er een klein nadeel aan reizen door Georgie en dat is de taal. De rare spaghettiletters zijn onmogelijk te lezen om maar niet te beginnen over het verstaan van de taal. Als tweede taal hebben de Georgiers Russisch waar ik ook al geen enkele kennis van heb genoten. Engels spreken de oudere generaties niet en waarom ook? Iedereen spreekt per slot van rekening toch Russisch? Zelfs mijn middelmatige kennis van Duits, Frans en Spaans komen in dit oude Sovjet gebied totaal niet tot hun recht.
Iedere dag loop ik vanaf Inge's huis naar Freedom Square (in het Georgisch: Tavisuplebis Moedani) het hart van Tbilisi. Onderweg kom ik langs een klein buurtwinkeltje waarvan de eigenaar altijd buiten op een stoeltje zit. Als ik langsloop lacht hij vermakelijk naar me en zegt iets tegen me. Ik loop er al twee weken langs en ik heb geen idee wat hij tegen me zegt! Waarschijnlijk is het iets in de trant van: "O allerschoonste vrouw op deze aarde, ik aanbid u!" Kan haast niet missen. Maar toch zeker weten doe ik het niet.
Zoals ik al zei kan het dus verdomd lastig zijn om de taal niet te spreken. Denk maar aan een vakantie in Frankrijk. Hoeveel mensen zijn er niet die klagen over dat de Fransen geen Engels kunnen? Maar het Frans van de gemiddelde Nederlander met Mavo-diploma is tien keer beter dan mijn Georgisch. Sterker nog, ik hoor niet eens het verschil tussen Georgisch en Russisch! Dus als ik in een mashrutka zit (een minibus) en de buschauffeur begint tegen mij te praten dan zeg ik op mijn allervriendelijkst: "Ar vitsie Kartuli" wat "Ik spreek geen Georgisch" betekent. Dit wordt ontvangen door een bulderend gelach! (Georgische buschauffeurs zijn grote mannen met bierbuiken en haar op hun armen die bulderend kunnen lachen.) Hahaha, ar vitsie Kartuli!!! Want uiteraard waren ze Russisch tegen me aan het praten en geen Georgisch. Dus ik sta hier regelmatig voor lul.
Kun je je voorstellen dat je tegen een Japanse toerist zegt: Hello sir, how can I help you? en dat hij antwoord: Ik spreek geen Nederlands. Nou dat is dus Nienke Oortwijn in Georgie. Ik hou niet alleen de reputatie hoog van 'domme toerist' ook alle voorordelen over domme blondjes blaas ik volledig nieuw leven in!
vrijdag 30 juli 2010
Naveltruitjes
Het had best leuk geweest als de Oekrainse mannen woest aantrekkelijk waren geweest en de vrouwen lelijk en harig. Tot mijn grote spijt is het precies andersom. De vrouwen zijn hier tot in de puntjes verzorgd en lopen op onmogelijk hoge hakken door de straten van Kiev te flaneren. Dat zijn van die schoenen waarvan ik blaren krijg als ik er alleen al naar kijk. Ze hebben lange slanke benen, vlijmscherpe opgeplakte nagels, het haar is lang en weelderig en ze dragen sexy naveltruitjes. De laatste keer dat ik een naveltrui aan had was in 1997, toen het mode was en ik moet eerlijk toegeven dat ik er toen ook nog het figuur voor had. In Nederland kun je je echt niet meer in een naveltruitje vertonen maar hier is het een grote hit.
Ik, met mijn Lowe Alpine rugzak en mijn zweterige reizigerskloffie, kan het bij lange na niet opnemen tegen de prachtige Oekraiense vrouwen. Sowieso kijkt geen man naar me om omdat ze toch keus genoeg hebben. Net als in Rusland zijn er veel meer vrouwen dan mannen en dat maakt dat mannen het zich kunnen veroorloven om zich vol te zuipen en te verslonsen. De vrouwen zijn daarentegen vaak nors en kortaf omdat ze andere vrouwen als een bedreiging zien. Als je een verliefd stelletje ziet op straat zijn ze enorm klef met elkaar. Waarschijnlijk wilt het meisje vol trots laten zien dat ze een vriendje heeft ('t is toch een soort statussymbool) en om goed aan te geven dat hij bezet is.
Natuurlijk zijn er veel buitenlandse mannen die hier hun hart kunnen ophalen tussen de mooie vrouwen maar let op: ze zijn wel streng orthodox christelijk en ondanks de sexy naveltruitjes duiken de Oekraiense vrouwen echt niet zomaar met iemand het bed in.
Ik moet eerlijk toegeven dat wanneer je een tijdje in dit land bent de naveltruitjes en de stillettohakken wel 'normaal' beginnen te worden. Eerst raak je er aan gewend en op een zeker moment begin je te geloven dat je er zelf ook zo uit moet zien. Wees dus niet verbaasd dat wanneer ik van vakantie kom ik er opeens uit zie als een slettebak met blauwe nepnagels en zilver glimmende schoenen. Ik heb vandaag bijvoorbeeld een sjieke (beetje dellerige) bikini gekocht die ik in Nederland nooit zou kopen. Het begint met een bikini en het eindigd met een naveltruitje! Ach, ik ben allang blij dat ik niet 2 maanden naar Kenia ben gegaan want dan had ik terug gekomen met uitgerekte oorlellen en een schotel in mijn onderlip.
Ik, met mijn Lowe Alpine rugzak en mijn zweterige reizigerskloffie, kan het bij lange na niet opnemen tegen de prachtige Oekraiense vrouwen. Sowieso kijkt geen man naar me om omdat ze toch keus genoeg hebben. Net als in Rusland zijn er veel meer vrouwen dan mannen en dat maakt dat mannen het zich kunnen veroorloven om zich vol te zuipen en te verslonsen. De vrouwen zijn daarentegen vaak nors en kortaf omdat ze andere vrouwen als een bedreiging zien. Als je een verliefd stelletje ziet op straat zijn ze enorm klef met elkaar. Waarschijnlijk wilt het meisje vol trots laten zien dat ze een vriendje heeft ('t is toch een soort statussymbool) en om goed aan te geven dat hij bezet is.
Natuurlijk zijn er veel buitenlandse mannen die hier hun hart kunnen ophalen tussen de mooie vrouwen maar let op: ze zijn wel streng orthodox christelijk en ondanks de sexy naveltruitjes duiken de Oekraiense vrouwen echt niet zomaar met iemand het bed in.
Ik moet eerlijk toegeven dat wanneer je een tijdje in dit land bent de naveltruitjes en de stillettohakken wel 'normaal' beginnen te worden. Eerst raak je er aan gewend en op een zeker moment begin je te geloven dat je er zelf ook zo uit moet zien. Wees dus niet verbaasd dat wanneer ik van vakantie kom ik er opeens uit zie als een slettebak met blauwe nepnagels en zilver glimmende schoenen. Ik heb vandaag bijvoorbeeld een sjieke (beetje dellerige) bikini gekocht die ik in Nederland nooit zou kopen. Het begint met een bikini en het eindigd met een naveltruitje! Ach, ik ben allang blij dat ik niet 2 maanden naar Kenia ben gegaan want dan had ik terug gekomen met uitgerekte oorlellen en een schotel in mijn onderlip.
dinsdag 20 juli 2010
Komkommertijd
Het is warm. Ik heb nergens zin in. Er is niks op tv. Sterre ligt alleen maar languit en uitgeput op de koude laminaatvloer. Ik heb geen zin om te koken. Ik heb geen zin om te eten. Ik heb geen zin om columns te schrijven. Ik weet niet eens waar mijn columns over moeten gaan want er gebeurt niks meer in de wereld. Of toch wel, er gebeuren wel dingen maar ze interesseren me niet. Nederland heeft de WK finale verloren, wil ik het niet over hebben. De formatie van het Paars-Plus kabinet is mislukt, wil ik het niet over hebben. Nijmeegse vierdaagse is begonnen, wil ik het niet over hebben. Bovenleiding metro Rotterdam bezwijkt, wil ik het niet over hebben. Air-France stewardess vast wegens diefstal, wil ik het niet over hebben. Jol gaat weg bij Ajax, gaat niet weg bij Ajax, gaat toch weer wel weg bij Ajax: wil ik het niet over hebben. Lindsay Lohan achter tralies… op zich wel een leuk onderwerp, maar ik wil het er niet over hebben.
Kortom: het is komkommertijd. De vakantie is begonnen en het nieuws lijkt te verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het lijkt wel of ze alleen nog maar luchtige nutteloze feitjes hebben. Alsof oorlog en honger in Afrika ook even een zomerstop heeft. Mijn dagelijks leven is volledig verstoort omdat DWDD-presentatoren perse 3 maanden vakantie nodig hebben. Ik heb vorige week voor het eerst verzuimd een column te schrijven wat tegen de afspraak is met mezelf. Maar het kan me allemaal even niets meer schelen. Volgende week ga ik op vakantie en dan ben ik 3 weken helemaal bevrijd van mijn Zaandamse leventje. Ik ga er opuit, de wijde wereld in. En dat is het enige waar ik het de komende dagen over kan hebben. Woensdag vertrek ik voor 3 weken naar de Oekraïne en Georgië om daar samen met m’n vriendin Inge rond te reizen en lekker te chillen. In Tbilisi heb je leuke cafeetjes, restaurantje, art galeries botanische tuinen. Dat weet ik omdat ik er al een keer ben geweest. Alleen toen was het -20 graden en besneeuwd en nu is het er tropisch warm.
De wekelijkse column moet dus even op pauze worden gezet totdat ik terug ben van vakantie. Dan heb ik weer nieuwe frisse moed en veel inspiratie. Misschien dat ik evengoed wat reisverhalen op de blog zet, maar ik weet nu nog niet of ik veel aan schrijven zal toekomen.
Fijne vakantie iedereen en een fijne komkommertijd!
Kortom: het is komkommertijd. De vakantie is begonnen en het nieuws lijkt te verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het lijkt wel of ze alleen nog maar luchtige nutteloze feitjes hebben. Alsof oorlog en honger in Afrika ook even een zomerstop heeft. Mijn dagelijks leven is volledig verstoort omdat DWDD-presentatoren perse 3 maanden vakantie nodig hebben. Ik heb vorige week voor het eerst verzuimd een column te schrijven wat tegen de afspraak is met mezelf. Maar het kan me allemaal even niets meer schelen. Volgende week ga ik op vakantie en dan ben ik 3 weken helemaal bevrijd van mijn Zaandamse leventje. Ik ga er opuit, de wijde wereld in. En dat is het enige waar ik het de komende dagen over kan hebben. Woensdag vertrek ik voor 3 weken naar de Oekraïne en Georgië om daar samen met m’n vriendin Inge rond te reizen en lekker te chillen. In Tbilisi heb je leuke cafeetjes, restaurantje, art galeries botanische tuinen. Dat weet ik omdat ik er al een keer ben geweest. Alleen toen was het -20 graden en besneeuwd en nu is het er tropisch warm.
De wekelijkse column moet dus even op pauze worden gezet totdat ik terug ben van vakantie. Dan heb ik weer nieuwe frisse moed en veel inspiratie. Misschien dat ik evengoed wat reisverhalen op de blog zet, maar ik weet nu nog niet of ik veel aan schrijven zal toekomen.
Fijne vakantie iedereen en een fijne komkommertijd!
vrijdag 9 juli 2010
Octopus Paul
Dat was het dan voor Nederland. Geen WK trofee, geen eeuwige roem, geen hoofdstuk in de geschiedenisboeken. Octopus Paul heeft gesproken: Spanje gaat zondag het WK winnen. De octopus van het Duitse Sea Life heeft tot nu toe alle wedstrijden van Duitsland goed voorspeld. Zelfs het verlies van Duitsland tegen Spanje had hij goed. Arme Paul wordt nu met de dood bedreigt door woedende voetbalhooligans. Maar wat nog veel erger is: hij voorspelt dat Spanje zondag gaat winnen van Nederland! Hij is met zijn dikke reet op het bakje met de Spaanse vlag gaan zitten om daar als eerste de mossel uit te pakken. Kortom: ons lot hangt af van een octopus en een mossel. En ik geloof ook nog in die onzin! Dat het bakje met de Spaanse vlag dichterbij de octopus stond dan de bak met de Nederlandse vlag maakt in dit geval niet uit. Octopus Paul heeft altijd gelijk!
Gelukkig is er een klein lichtpuntje in de duisternis. Er is een parkiet in Singapore die ook helderziende gaven heeft. Parkiet Mani. En parkiet Mani voorspelt juist dat Nederland wereldkampioen wordt. (Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=wy4hzSatq8Q)
Nu weet ik van parkieten dat het hele intelligente beesten zijn met zeer goed voorspellend vermogen. Dus ik heb al mijn hoop op parkiet Mani gericht en natuurlijk op de mannen van het Nederlands Elftal. Want uiteindelijk moeten zij al het zware werk doen. Ik ben heel erg benieuwd wat het aanstaande zondag gaat worden en ik hoop dat we eindelijk die beker mee naar huis kunnen nemen.
Maar vanavond ga ik eerst lekker Calamaris eten!
Gelukkig is er een klein lichtpuntje in de duisternis. Er is een parkiet in Singapore die ook helderziende gaven heeft. Parkiet Mani. En parkiet Mani voorspelt juist dat Nederland wereldkampioen wordt. (Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=wy4hzSatq8Q)
Nu weet ik van parkieten dat het hele intelligente beesten zijn met zeer goed voorspellend vermogen. Dus ik heb al mijn hoop op parkiet Mani gericht en natuurlijk op de mannen van het Nederlands Elftal. Want uiteindelijk moeten zij al het zware werk doen. Ik ben heel erg benieuwd wat het aanstaande zondag gaat worden en ik hoop dat we eindelijk die beker mee naar huis kunnen nemen.
Maar vanavond ga ik eerst lekker Calamaris eten!
zaterdag 3 juli 2010
Brasil… bye bye bye bye bye bye bye bye!
De leukste wedstrijden zijn diegene waarvan je niet verwacht dat ‘wij’ ze gaan winnen. Twee jaar geleden op het EK hadden we dat gevoel al toen we in de Poule des Doods zaten. We konden nooit winnen van Frankrijk en Italië! En toen we dat toch glansrijk deden ging heel Nederland uit zijn dak. We konden zomaar een Europeesch Kampioen worden als we zo door gingen. Helaas was de euforie van korte duur toen we er in de kwart finale tegen Rusland uit lagen.
Dit jaar was geheel anders. De ploeg van Bert van Marwijk was gefocust en gecontroleerd. Ze wonnen alle poulewedstrijden wel maar niet glansrijk en niet met de allure van 2 jaar geleden. De kriebels in mijn buik bleven uit, er was geen enkele spanning voor de wedstrijd en na de wedstrijd bleef er een leeg gevoel achter. We wonnen wel, maar het deed me niets.
Toen de achtste finale tegen Slowakije kwam en we vanaf dat moment uitgeschakeld konden worden werd het al iets spannender. Slowakije had een aantal gevaarlijke kansen die fantastisch door Stekelenburg werden gered. Hij was op dat moment mijn held en ik wilde met hem trouwen. De rest van de wedstrijd was saai en gecontroleerd en we wonnen (uiteraard) met 2-1.
Brazilië zou onze volgende tegenstander worden. Een ploeg die op papier het beste is. Een ploeg die met zijn hart speelt en waar miljoenen Brazilianen hun hoop op hebben gevestigd. Ik dacht voordat de wedstrijd begon dat Nederland niet zou gaan winnen. Mijn vader dacht dat ze niet zouden winnen, mijn collega’s dachten dat ze niet zouden winnen en mijn vriendinnen waarmee ik die avond de wedstrijd zou gaan kijken dachten dat ze niet zouden gaan winnen. Ons voorgevoel werd nog eens bevestigd toen we in de eerste helft met 0-1 achter kwamen te staan. Teleurgesteld en gutsend van het zweet (want het was de heetste dag van het jaar zat ik op de bank. Zie je wel, dacht ik, ze kunnen die Brazilianen niet aan.
In de tweede helft sloeg de wedstrijd ineens om. Nederland was feller en had weer controle over het spel. Toen we met 1-1 gelijk maakten wist ik niet meer waar ik het had. We maakten nog een kans! Misschien werden het wel penalty’s, maar toch: we maakten weer een kans. Een aantal hartaanvallen verder, want zo spannend was het, maakte Sneijder 2-1. We wisten niet meer hoe we het hadden. Juichend en schreeuwend sprongen we door de huiskamer! Van een 0-1 achterstand naar 2-1 voorsprong, dat was ongelofelijk! Nederland heeft van Brazilië gewonnen met 2-1!!!
Na de wedstrijd gingen met een boot door Amsterdam varen alwaar we het volgende zongen: Brasil… bye bye bye bye bye bye bye bye… Zie ook het bijbehorende youtube filmpje. http://www.youtube.com/watch?v=QV-Cc2jFvzw
Dinsdag is de halve finale tegen Uruguay, die gaan ze natuurlijk winnen. En dan de finale: Duitsland, Argentinië of Spanje, wat zal het worden? Het enige wat ik wel weet: Nederland wordt wereldkampioen!
Dit jaar was geheel anders. De ploeg van Bert van Marwijk was gefocust en gecontroleerd. Ze wonnen alle poulewedstrijden wel maar niet glansrijk en niet met de allure van 2 jaar geleden. De kriebels in mijn buik bleven uit, er was geen enkele spanning voor de wedstrijd en na de wedstrijd bleef er een leeg gevoel achter. We wonnen wel, maar het deed me niets.
Toen de achtste finale tegen Slowakije kwam en we vanaf dat moment uitgeschakeld konden worden werd het al iets spannender. Slowakije had een aantal gevaarlijke kansen die fantastisch door Stekelenburg werden gered. Hij was op dat moment mijn held en ik wilde met hem trouwen. De rest van de wedstrijd was saai en gecontroleerd en we wonnen (uiteraard) met 2-1.
Brazilië zou onze volgende tegenstander worden. Een ploeg die op papier het beste is. Een ploeg die met zijn hart speelt en waar miljoenen Brazilianen hun hoop op hebben gevestigd. Ik dacht voordat de wedstrijd begon dat Nederland niet zou gaan winnen. Mijn vader dacht dat ze niet zouden winnen, mijn collega’s dachten dat ze niet zouden winnen en mijn vriendinnen waarmee ik die avond de wedstrijd zou gaan kijken dachten dat ze niet zouden gaan winnen. Ons voorgevoel werd nog eens bevestigd toen we in de eerste helft met 0-1 achter kwamen te staan. Teleurgesteld en gutsend van het zweet (want het was de heetste dag van het jaar zat ik op de bank. Zie je wel, dacht ik, ze kunnen die Brazilianen niet aan.
In de tweede helft sloeg de wedstrijd ineens om. Nederland was feller en had weer controle over het spel. Toen we met 1-1 gelijk maakten wist ik niet meer waar ik het had. We maakten nog een kans! Misschien werden het wel penalty’s, maar toch: we maakten weer een kans. Een aantal hartaanvallen verder, want zo spannend was het, maakte Sneijder 2-1. We wisten niet meer hoe we het hadden. Juichend en schreeuwend sprongen we door de huiskamer! Van een 0-1 achterstand naar 2-1 voorsprong, dat was ongelofelijk! Nederland heeft van Brazilië gewonnen met 2-1!!!
Na de wedstrijd gingen met een boot door Amsterdam varen alwaar we het volgende zongen: Brasil… bye bye bye bye bye bye bye bye… Zie ook het bijbehorende youtube filmpje. http://www.youtube.com/watch?v=QV-Cc2jFvzw
Dinsdag is de halve finale tegen Uruguay, die gaan ze natuurlijk winnen. En dan de finale: Duitsland, Argentinië of Spanje, wat zal het worden? Het enige wat ik wel weet: Nederland wordt wereldkampioen!
Abonneren op:
Posts (Atom)
