Vandaag rees de vraag weer eens op: Is er meer leven in het Heelal? Waarop het antwoord is: Natuurlijk! Alleen zijn het waarschijnlijk geen groene marsmannetjes met drie ogen en vier tepels zoals we in films zien. Waarschijnlijk zijn het eencellige dieren die niet eens zuurstof of water nodig hebben. Misschien zijn er op andere planeten wel hele andere stoffen en moleculen waaruit leven kan ontstaan. Je weet het niet. Theo Maassen heeft het ooit eens leuk verwoord: “Waarom zijn wij opzoek naar buitenaards leven? Als ze dommer zijn dan wij dan wil ik er niets mee te maken hebben. Als ze intelligenter zijn dan wij dan vinden zij ons eerder.”
Ik heb zelf een ander idee over hoe het Heelal in elkaar zou kunnen zitten. Het begon natuurlijk met de Big Bang en sindsdien deint het Heelal nog steeds uit. Stel nou dat alles aan de rechterkant van de kern van het Heelal er exact hetzelfde uitziet als de linkerkant. Dat het een symmetrisch Heelal is. Dat betekent dus dat er aan de andere kant van het Heelal ook een zonnestelsel is met een Mars, een Venus en een Aarde. De aarde daar is op precies hetzelfde moment ontstaan als onze aarde en staat net zover van de zon. Daardoor heeft het exact dezelfde evolutie gehad. Dinosauriërs, ijstijden, tweede wereldoorlog, alles is precies hetzelfde gegaan als bij ons. Dezelfde apen zijn geëvolueerd naar mensen. Dezelfde mensen hadden seks met elkaar op precies hetzelfde moment waardoor dezelfde spermatozoïde aankwam bij hetzelfde eitje waardoor er twee precies dezelfde kinderen uit zijn geboren. Op hetzelfde moment zijn elektriciteit en internet uitgevonden. Zelfs de ontdekking van Amerika en Australië hebben op beide planeten op hetzelfde moment plaatsgevonden.
En nu denkt u misschien dat ik de enige ben die dit denkt. Maar aan de andere kant van het Heelal zit ook een Nienke die op precies hetzelfde moment een column zit te schrijven op het internet en deze bijzondere ontdekking doet. Zij heeft net als ik dagen zitten te dubben waarover ze in hemelsnaam een column over moest schrijven. We hebben allebei dezelfde ouders, zijn op dezelfde datum en tijd geboren en we zitten op precies hetzelfde moment op een Ikea bank in een roze fleece trui met een veel te dikke kat op schoot. Stel nou dat het ooit zover komt dat we naar de andere kant van het Heelal kunnen reizen en ik mijn dubbelganger kan ontmoeten. Hoe zal dat zijn? Het zou net zijn alsof ik thuis kom want alles is precies hetzelfde. Zou ze er echt hetzelfde uitzien als ik? Of is ze toch een groen slijmerig wezen met drie ogen, vier tepels en kieuwen om te ademen in zwavel? Tja, ik zal het waarschijnlijk nooit weten.
dinsdag 30 november 2010
maandag 22 november 2010
Tip voor een Sinterklaasgedicht
Beste Kees,
Sint zat dit jaar weer te bakkeleien
Wat hij nou weer voor je moest breien
Maar zoals je weet zit Sint niet snel in een zak met as
Daarom ging hij op pad in de stad met zijn boodschappentas
Bij de kunstuitleen vond hij een natuurgetrouwd schilderij
Van een koe in een wei
Maar dat schilderij is te leen voor heel even
En hij wil niet met een scheve schaats worden aangekeken
Toen ging er een lampje bij hem rinkelen
En spurtte hij naar de dierenwinkel
Hij zag mooie reptielen met schuttingkleuren
Maar bedacht zich dat jij niet kan tegen die geuren
Hij zag ook een cavia met veel haar
Maar ja, daar kraait geen hond naar!
Hij vond een boek over de ovulatietheorie van Darwin, maar dat was in het Spaans
En ook al spreekt Sint dat vloeibaar, hij weet dat jij dat niet verstaat
Daarom liep hij weer naar buiten waar het regent dat het pijpt
Sint werd er een beetje moederloos van, ik hoop dat je dat begrijpt
Hij had nog steeds geen cadeautje dus
En hij wil je ook niet dood maken met een blije mus
Pak je borst maar vast, Sint heeft een cadeau voor je gevonden
Je wordt hiervan vast en zeker opgewonden
Je kijkt alsof je vuur ziet branden
Dus pak het maar snel uit met je handen!
Liefs
Sint
En
Piet
Sint zat dit jaar weer te bakkeleien
Wat hij nou weer voor je moest breien
Maar zoals je weet zit Sint niet snel in een zak met as
Daarom ging hij op pad in de stad met zijn boodschappentas
Bij de kunstuitleen vond hij een natuurgetrouwd schilderij
Van een koe in een wei
Maar dat schilderij is te leen voor heel even
En hij wil niet met een scheve schaats worden aangekeken
Toen ging er een lampje bij hem rinkelen
En spurtte hij naar de dierenwinkel
Hij zag mooie reptielen met schuttingkleuren
Maar bedacht zich dat jij niet kan tegen die geuren
Hij zag ook een cavia met veel haar
Maar ja, daar kraait geen hond naar!
Hij vond een boek over de ovulatietheorie van Darwin, maar dat was in het Spaans
En ook al spreekt Sint dat vloeibaar, hij weet dat jij dat niet verstaat
Daarom liep hij weer naar buiten waar het regent dat het pijpt
Sint werd er een beetje moederloos van, ik hoop dat je dat begrijpt
Hij had nog steeds geen cadeautje dus
En hij wil je ook niet dood maken met een blije mus
Pak je borst maar vast, Sint heeft een cadeau voor je gevonden
Je wordt hiervan vast en zeker opgewonden
Je kijkt alsof je vuur ziet branden
Dus pak het maar snel uit met je handen!
Liefs
Sint
En
Piet
maandag 15 november 2010
Aldi
Sinds ik geen auto meer heb is boodschappen doen een stuk lastiger geworden. En als mijn fietsband dan ook nog een lek is, en ik niet de kwaliteiten bezit om deze zelf te repareren (zo ver voor zelfstandige vrouw), dan wordt het toch wel lastig. Meestal heb ik voor mezelf niet zoveel nodig. Ik haal een brood, twee paprika’s en een zak kattenvoer. Maar deze week had ik een feestje dus moest ik wel meer in huis halen.
Ik liep met een boodschappenwagen door de Aldi. De Aldi is zo’n typische supermarkt waar je altijd meer spullen koopt dan je nodig hebt. Tip nummer 1: Pak nooit een boodschappenwagen als je daarna de spullen moet tillen. Je hebt namelijk niet door hoeveel je in het karretje stopt. Ik pakte twee flessen wijn, een paar pakken sap, frisdrank en toen moesten er nog etenswaren bij. Je kunt je misschien voorstellen hoe ik met twee zware tassen naar huis liep: strompelend. Ik had het gewicht van de drinkwaren verdeeld over twee tassen waardoor ze allebei zwaar werden. Het handvat van de tas sneed in mijn hand en ik moest regelmatig de tassen op de grond zetten om mijn handen te ontzien. Tip nummer 2: Maak altijd één tas zwaarder dan de andere zodat je van hand kan wisselen tussendoor.
En daar liep ik over straat, met twee loodzware tassen. Er leek geen einde aan te komen. Ik liep de hoek om en daar verscheen mijn flat aan de horizon. Eindelijk was ik in de buurt. Hernieuwde energie gierde door mijn lichaam. Bijna thuis! Ik opende de deur van mijn flat en liep naar de lift. Uitgeput zette ik de tassen op de grond en drukte op het lift knopje. Na vijf minuten was er nog steeds geen lift. Ik drukte nogmaals op het knopje. Er gebeurde niets. Lift stuk! Nu moest ik vier verdiepingen met de trap omhoog. Tip nummer 3: Controleer altijd de lift van je flat voordat je boodschappen gaat doen. Uiteindelijk heb de trappen getrotseerd door op elke verdieping vijf minuten pauze te houden. Ik was eindelijk thuis.
Nu begrijp ik waarom huisvrouwen een ‘boodschappenauto’ hebben, het is gewoon niet lopend te doen als je een heel gezin moet voeden. Tip nummer 4: vind een rijke man, zorg dat hij een leuk autootje voor je koopt en ga lekker shoppen bij de Aldi.
Ik liep met een boodschappenwagen door de Aldi. De Aldi is zo’n typische supermarkt waar je altijd meer spullen koopt dan je nodig hebt. Tip nummer 1: Pak nooit een boodschappenwagen als je daarna de spullen moet tillen. Je hebt namelijk niet door hoeveel je in het karretje stopt. Ik pakte twee flessen wijn, een paar pakken sap, frisdrank en toen moesten er nog etenswaren bij. Je kunt je misschien voorstellen hoe ik met twee zware tassen naar huis liep: strompelend. Ik had het gewicht van de drinkwaren verdeeld over twee tassen waardoor ze allebei zwaar werden. Het handvat van de tas sneed in mijn hand en ik moest regelmatig de tassen op de grond zetten om mijn handen te ontzien. Tip nummer 2: Maak altijd één tas zwaarder dan de andere zodat je van hand kan wisselen tussendoor.
En daar liep ik over straat, met twee loodzware tassen. Er leek geen einde aan te komen. Ik liep de hoek om en daar verscheen mijn flat aan de horizon. Eindelijk was ik in de buurt. Hernieuwde energie gierde door mijn lichaam. Bijna thuis! Ik opende de deur van mijn flat en liep naar de lift. Uitgeput zette ik de tassen op de grond en drukte op het lift knopje. Na vijf minuten was er nog steeds geen lift. Ik drukte nogmaals op het knopje. Er gebeurde niets. Lift stuk! Nu moest ik vier verdiepingen met de trap omhoog. Tip nummer 3: Controleer altijd de lift van je flat voordat je boodschappen gaat doen. Uiteindelijk heb de trappen getrotseerd door op elke verdieping vijf minuten pauze te houden. Ik was eindelijk thuis.
Nu begrijp ik waarom huisvrouwen een ‘boodschappenauto’ hebben, het is gewoon niet lopend te doen als je een heel gezin moet voeden. Tip nummer 4: vind een rijke man, zorg dat hij een leuk autootje voor je koopt en ga lekker shoppen bij de Aldi.
maandag 8 november 2010
Fruit vs Groente
Aardbeien zijn lekkere vruchten. Het nadeel van aardbeien is dat ze maar een kort seizoen lekker zijn en vrij prijzig kunnen zijn. Ook vind ik het groene kroontje bovenop erg vervelend want als je het er af haalt blijf je altijd zo’n hard wit puntje achter die ik er dan met mijn nagels probeer uit te pulken. Dat lukt vaak wel maar dan worden wel mijn nagels vies. Sinaasappels zijn helemaal erg wat dat betreft. Vooral de zogenaamde handsinaasappels, welke idioot heeft dat bedacht? Die kan je dus met je handen schillen. Er blijven overal oranje stukjes sinaasappel onder je nagels zitten. Niet echt een fruitsoort die je makkelijk in je lunchpauze kan eten dus. Wat dacht je van grapefruit? Ik heb geleerd om een grapefruit doormidden te snijden en vervolgens de partjes met een lepeltje uit te lepelen. Na het eten van een grapefruit ben je een half uur verder en zitten je handen en armen onder het kleverige sap. Ik noem dit soort fruit ‘thuisfruit’, omdat je het niet makkelijk buitenshuis kan eten. Maar zelfs thuis vind ik het veel te veel gedoe om het te gaan eten.
Dan heb je ook nog ‘zuurfruit’. Al het fruit kan in principe zuur zijn en ik heb daar een fobie voor. Als ik een heerlijke druif in mijn mond stop en hij blijkt zuur te zijn dan staat het kippenvel op mijn rug. Daarom heb ik een soort angst voor het eten van fruit. Bij appels weet je meestal wel welke je moet hebben. Je zal mij nooit blij maken met een Granny Smit, maar een Jonagold vind ik wel lekker. Alleen kunnen ze soms heel meelderig zijn en dan ben ik er ook snel klaar mee. Ik heb af en toe een periode waarbij ik denk: ik ga fruit kopen, want dat is gezond. Vervolgens ligt mijn fruitmand vol en ik eet er niets uit. In het begin ben ik bang dat ze nog niet rijp zijn, vervolgens vrees ik dat ze zuur smaken en daarna ben ik bang dat ze bedorven zijn omdat ik het al zo lang heb laten liggen. Uiteindelijk ligt alles lekker te beschimmelen wanneer ik het in de prullenbak gooi. Nee, fruit eten is niet aan mij besteed.
Neem nu groenten. Groenten zijn eigenlijk al een stuk makkelijker en schoner in gebruik. Ten eerste moet je de meeste groenten koken. Dat vind ik prettig omdat je je dan niet verplicht hoeft te voelen om het mee te nemen naar je werk of als je een dagje naar de Efteling gaat. Je gaat niet op je werk een witlof schotel maken. De groenten die je wel mee kan nemen, zoals tomaat en komkommer, eten makkelijk en hygiënisch weg. Spruitjes kan je lekker schillen en koken, sla kan je wassen en in een kom doen, spinazie kan je uit de zak zo in je wokpan werpen. Dat is toch allemaal veel makkelijker dan een kiwi uitlepelen? Maar toch zit er ook een nadeel aan groenten: het is zo godsgruwelijk duur! Een paprika bij de Albert Hein kost al gauw een euro en een aubergine 2,50 per stuk!
Daarom hou ik het liever bij eten wat makkelijk is in gebruik, niet gekookt hoeft te worden, snel je honger stilt, goedkoop is, veel anti-oxidanten bevat (wat dat ook mag betekenen) en natuurlijk heerlijk smaakt. Iedereen weet waar ik het nu over heb: Chocola.
Chocola is de remedie voor alle problemen. De persoon die chocola heeft bedacht mag wat mij betreft de Nobelprijs voor de vrede krijgen. Het heeft mij vele malen getroost als ik liefdesverdriet had of wanneer ik ongesteld was. Het is het ideale verjaardagscadeau en perfect bij een kopje thee. Zonder chocola had mijn leven er heel anders uit gezien. Daarom draag ik nu graag het volgende gedicht op aan chocola.
Chocola
Je smelt zacht op mijn tong
Ik krijg een warm gevoel van binnen
Ik weet niet waarom
Maar ik wil je graag beminnen
Je zoete, bittere smaak vind ik zo fijn
Daarom wil ik je bezitten
En ook al weet ik dat er vele slaven nodig zijn
Van mijn chocola zal ik altijd genieten
Dan heb je ook nog ‘zuurfruit’. Al het fruit kan in principe zuur zijn en ik heb daar een fobie voor. Als ik een heerlijke druif in mijn mond stop en hij blijkt zuur te zijn dan staat het kippenvel op mijn rug. Daarom heb ik een soort angst voor het eten van fruit. Bij appels weet je meestal wel welke je moet hebben. Je zal mij nooit blij maken met een Granny Smit, maar een Jonagold vind ik wel lekker. Alleen kunnen ze soms heel meelderig zijn en dan ben ik er ook snel klaar mee. Ik heb af en toe een periode waarbij ik denk: ik ga fruit kopen, want dat is gezond. Vervolgens ligt mijn fruitmand vol en ik eet er niets uit. In het begin ben ik bang dat ze nog niet rijp zijn, vervolgens vrees ik dat ze zuur smaken en daarna ben ik bang dat ze bedorven zijn omdat ik het al zo lang heb laten liggen. Uiteindelijk ligt alles lekker te beschimmelen wanneer ik het in de prullenbak gooi. Nee, fruit eten is niet aan mij besteed.
Neem nu groenten. Groenten zijn eigenlijk al een stuk makkelijker en schoner in gebruik. Ten eerste moet je de meeste groenten koken. Dat vind ik prettig omdat je je dan niet verplicht hoeft te voelen om het mee te nemen naar je werk of als je een dagje naar de Efteling gaat. Je gaat niet op je werk een witlof schotel maken. De groenten die je wel mee kan nemen, zoals tomaat en komkommer, eten makkelijk en hygiënisch weg. Spruitjes kan je lekker schillen en koken, sla kan je wassen en in een kom doen, spinazie kan je uit de zak zo in je wokpan werpen. Dat is toch allemaal veel makkelijker dan een kiwi uitlepelen? Maar toch zit er ook een nadeel aan groenten: het is zo godsgruwelijk duur! Een paprika bij de Albert Hein kost al gauw een euro en een aubergine 2,50 per stuk!
Daarom hou ik het liever bij eten wat makkelijk is in gebruik, niet gekookt hoeft te worden, snel je honger stilt, goedkoop is, veel anti-oxidanten bevat (wat dat ook mag betekenen) en natuurlijk heerlijk smaakt. Iedereen weet waar ik het nu over heb: Chocola.
Chocola is de remedie voor alle problemen. De persoon die chocola heeft bedacht mag wat mij betreft de Nobelprijs voor de vrede krijgen. Het heeft mij vele malen getroost als ik liefdesverdriet had of wanneer ik ongesteld was. Het is het ideale verjaardagscadeau en perfect bij een kopje thee. Zonder chocola had mijn leven er heel anders uit gezien. Daarom draag ik nu graag het volgende gedicht op aan chocola.
Chocola
Je smelt zacht op mijn tong
Ik krijg een warm gevoel van binnen
Ik weet niet waarom
Maar ik wil je graag beminnen
Je zoete, bittere smaak vind ik zo fijn
Daarom wil ik je bezitten
En ook al weet ik dat er vele slaven nodig zijn
Van mijn chocola zal ik altijd genieten
zondag 31 oktober 2010
Koffietijd
Voor het eerst in mijn leven zit ik een lange tijd thuis. Vroeger als ik vrij nam van mijn werk ging ik altijd op vakantie en als ik een paar dagen ziek was dan was ik te beroerd om nog iets bewust mee te maken. Sinds een paar weken zit ik thuis en ik moet eerlijk zeggen: het bevalt me wel. Ik voel me een soort thuisblijfmoeder maar dan zonder kinderen en ik heb me nog geen seconde verveeld. Het grappige is dat ik nu opeens achter dingen kom die ik daarvoor niet wist. Zo ben ik er bijvoorbeeld achter gekomen dat mijn kat de hele dag niets anders doet dan slapen. Het is echt ongelofelijk. Ik dacht dat ze misschien overdag heel actief zou worden en door het huis zou gaan rennen, maar niets is minder waar. Ze doet echt helemaal niets, noppes, nada! Ze zeggen vaak dat honden op hun baasjes gaan lijken, of mensen op hun honden. Eerlijk is eerlijk, ik begin steeds meer op mijn kat te lijken. Ze is lui, eigenzinnig, houdt van knuffelen en heeft een dikke pens. Net als d’r baasje.
Ik heb ook voor het eerst Koffietijd ontdekt. Mijn oma keek dat vroeger altijd toen Mireille Bekooij het nog presenteerde samen met de zonnebankbruine Hans van Willigenburg. Ik vond er toentertijd geen sodemieter aan, ik had liever Telekids! Maar nu ik huisvrouw in wording ben kijk ik af en toe naar Koffietijd. Het is een enorm knullig programma met Quinty (je zal maar zo heten) en Loretta Schrijver. Vooral Loretta is zo heerlijk kneuterig en ze heeft zo’n grappig stemmetje. Dat die vrouw ooit het nieuws heeft gepresenteerd dat begrijp je toch niet! Ze stelt van die ongelofelijk simpele vragen aan haar gasten. Nog net niet ‘wat is je lievelingsdier’, maar het zit dicht in de buurt.
Laatst keek ik naar een aflevering waar de kok het woord ‘kikkerbillen’ in de mond nam. Loretta trok vervolgens een heel vies gezicht en zei: “Oeiii… o nee….. o gut….. oooo….., ik vind dat zo erg…. Oei oei…... ahhhh…. dat ga je toch niet maken hè? …..Oei… ieuw…. Ahhh…. Ohhh… dan worden ze zo doormidden.. .ahhhh…..ohhh…. op zo’n vreselijke mannier… ohhh.. oei… o nee…” Waarop de kok antwoordde: “Ik vond dat echt iets voor jou”. Goeie televisie.
Maar er is meer goeie televisie mensen. Heb je pijn? Voel je je futloos? Wil je weer vol energie kunnen hockeyen, voetballen of wandelen? Dan is er nu de Electropedic. De naam zegt het eigenlijk al! It’s amazing! Je zet je voeten op een soort weegschaal met allerlei bobbeltjes en knopjes. Vervolgens gaat die machine jou een voetreflexbehandeling geven door middel van electropulsen en infrarood straling. Het zorgt ervoor dat je meridianen weer gestroomlijnd worden. Daarna voel je je weer helemaal amazing voor de rest van de dag. Je kunt hem zelfs gebruiken voor de tv, in je kantoor, of tijdens het schrijven van een column!
Ik denk dat Quinty en Loretta stiekem onder hun koffietafel ieder zo’n Electropedic hebben staan. Ze zien er namelijk zo evenwichtig en energiek uit, het straalt gewoon van de buis. Misschien moet ik ook maar zo’n apparaat aanschaffen. Niet voor mezelf, maar voor mijn kat. Zal ze dan eindelijk een keer actief worden en muizen gaan vangen? Toch moet ik voor mezelf opzoek naar een beter tijdverdrijf want één column over Koffietijd is wel leuk, maar het moeten er toch niet meer worden!
Ik heb ook voor het eerst Koffietijd ontdekt. Mijn oma keek dat vroeger altijd toen Mireille Bekooij het nog presenteerde samen met de zonnebankbruine Hans van Willigenburg. Ik vond er toentertijd geen sodemieter aan, ik had liever Telekids! Maar nu ik huisvrouw in wording ben kijk ik af en toe naar Koffietijd. Het is een enorm knullig programma met Quinty (je zal maar zo heten) en Loretta Schrijver. Vooral Loretta is zo heerlijk kneuterig en ze heeft zo’n grappig stemmetje. Dat die vrouw ooit het nieuws heeft gepresenteerd dat begrijp je toch niet! Ze stelt van die ongelofelijk simpele vragen aan haar gasten. Nog net niet ‘wat is je lievelingsdier’, maar het zit dicht in de buurt.
Laatst keek ik naar een aflevering waar de kok het woord ‘kikkerbillen’ in de mond nam. Loretta trok vervolgens een heel vies gezicht en zei: “Oeiii… o nee….. o gut….. oooo….., ik vind dat zo erg…. Oei oei…... ahhhh…. dat ga je toch niet maken hè? …..Oei… ieuw…. Ahhh…. Ohhh… dan worden ze zo doormidden.. .ahhhh…..ohhh…. op zo’n vreselijke mannier… ohhh.. oei… o nee…” Waarop de kok antwoordde: “Ik vond dat echt iets voor jou”. Goeie televisie.
Maar er is meer goeie televisie mensen. Heb je pijn? Voel je je futloos? Wil je weer vol energie kunnen hockeyen, voetballen of wandelen? Dan is er nu de Electropedic. De naam zegt het eigenlijk al! It’s amazing! Je zet je voeten op een soort weegschaal met allerlei bobbeltjes en knopjes. Vervolgens gaat die machine jou een voetreflexbehandeling geven door middel van electropulsen en infrarood straling. Het zorgt ervoor dat je meridianen weer gestroomlijnd worden. Daarna voel je je weer helemaal amazing voor de rest van de dag. Je kunt hem zelfs gebruiken voor de tv, in je kantoor, of tijdens het schrijven van een column!
Ik denk dat Quinty en Loretta stiekem onder hun koffietafel ieder zo’n Electropedic hebben staan. Ze zien er namelijk zo evenwichtig en energiek uit, het straalt gewoon van de buis. Misschien moet ik ook maar zo’n apparaat aanschaffen. Niet voor mezelf, maar voor mijn kat. Zal ze dan eindelijk een keer actief worden en muizen gaan vangen? Toch moet ik voor mezelf opzoek naar een beter tijdverdrijf want één column over Koffietijd is wel leuk, maar het moeten er toch niet meer worden!
maandag 25 oktober 2010
Big Google is watching you
Google weet alles van me. Mijn totale e-mailverkeer gaat via G-mail van Google, ik hou mijn financiën bij in Google Docs, ik zet mijn vakantiefilmpjes op Youtube en ze weten wat in zoek op het internet. Zo weten ze ook dat ik aanstaande zondag ga optreden in Café de Nieuwe Vaart want dat heb ik gegoogled. Ze weten zelfs welke liedjes ik daar ga zingen, want die songteksten heb ik ook gegoogled. Ook weten ze waar ik donderdag naartoe ga want ik zoek mijn route altijd op via Google Maps.
Nu stond er een stukje in de krant dat Google Streetview e-mails en wachtwoorden heeft onderschept. De auto’s waarmee ze door de straten rijden kunnen data onderscheppen van je draadloze internet. Ook kunnen ze Ip-adressen bij iedere woning onderscheppen. Dat is handig want nu kunnen ze niet alleen je huis fotograferen, maar ook direct vermelden wie er woont en wat je favoriete hobby’s zijn. Hier kunnen adverteerders weer handig op inspelen. En iedereen houdt van reclame toch?
Ik vind het altijd grappig hoe er bovenaan je inbox bij G-mail altijd reclames staan. Ook wel “gesponsorde links” genoemd. Daar komen de gekste dingen naar boven! Laatst stond er bij mij in beeld: “Artistieke naaktfoto’s. Laat nu mooie artistieke naaktfoto’s van jezelf maken.” Of: “Roll-up Banner voor ieder.” Ik weet niet eens wat een Roll-up banner is, laat staan dat ik het nodig heb! Nu net stond er: “Seniorengeluk.nl (50+) Kom nu chatten en daten!” Hoe komen ze erbij? Die meneer bij Google die mijn e-mails zit te lezen heeft niet echt een goed beeld van me gekregen. Daar moeten ze toch echt een ander mannetje op zetten hoor.
Google weet een hoop van mij, maar gelukkig niet alles!
Nu stond er een stukje in de krant dat Google Streetview e-mails en wachtwoorden heeft onderschept. De auto’s waarmee ze door de straten rijden kunnen data onderscheppen van je draadloze internet. Ook kunnen ze Ip-adressen bij iedere woning onderscheppen. Dat is handig want nu kunnen ze niet alleen je huis fotograferen, maar ook direct vermelden wie er woont en wat je favoriete hobby’s zijn. Hier kunnen adverteerders weer handig op inspelen. En iedereen houdt van reclame toch?
Ik vind het altijd grappig hoe er bovenaan je inbox bij G-mail altijd reclames staan. Ook wel “gesponsorde links” genoemd. Daar komen de gekste dingen naar boven! Laatst stond er bij mij in beeld: “Artistieke naaktfoto’s. Laat nu mooie artistieke naaktfoto’s van jezelf maken.” Of: “Roll-up Banner voor ieder.” Ik weet niet eens wat een Roll-up banner is, laat staan dat ik het nodig heb! Nu net stond er: “Seniorengeluk.nl (50+) Kom nu chatten en daten!” Hoe komen ze erbij? Die meneer bij Google die mijn e-mails zit te lezen heeft niet echt een goed beeld van me gekregen. Daar moeten ze toch echt een ander mannetje op zetten hoor.
Google weet een hoop van mij, maar gelukkig niet alles!
maandag 18 oktober 2010
Feit of Fictie?
In een gesprek met Henk
Henk: Zeg Nienke, ik las laatst dat stukje over Geert Wilders.
Nienke: O, wat leuk.
Henk: Nou ik vond dat niet zo leuk!
Nienke: Waarom dan?
Henk: Omdat jij zegt dat PVV-stemmers domme mensen zijn.
Nienke: En jij stemt op de PVV?
Henk: Nee natuurlijk niet! Maar ik ben wel dom en ik wil niet vergeleken worden met PVV-stemmers.
Nienke: Sorry Henk, ik heb het niet zo bedoeld.
In een discotheek
John: Hey chickie!
Nienke: Hallo, wie ben jij?
John: Een lekkere neger, wat dacht jij dan!
Nienke: Eh…
John: Ik las in jouw columns dat je graag een kind wilt.
Nienke: Nou, dat was gewoon een verhaal.
John: Ik kan wel tot je dienst zijn hoor.
Nienke: Nou, zo bedoelde ik het niet helemaal…
John: Gaan we lekker swingen, let the magic happen baby!
Nienke: Nee, dat wil ik helemaal niet!
John: Niet? In je column staat heel anders.
Nienke: Ja maar dat is fictie.
John: Wat bedoel je, frictie?
Nienke: Nee fictie, fantasie. Het is maar een verhaal.
John: Dus je wilt geen kind van me?
Nienke: Nee, echt niet.
John: tsss…
In gesprek met een vriendin
Hanna: Hey Nienke, wat zonde dat je schoenen gestolen zijn!
Nienke: Wat bedoel je, welke schoenen?
Hanna: Ja, dat las ik in je column, je schoenen zijn gejat. Dat vind ik echt belachelijk!
Nienke: Ja maar…
Hanna: Ik vind niet dat je het hierbij moet laten hoor. Als ik jou was zou ik echt naar de politie gaan en aangifte doen. Zo kan het toch niet langer, het wordt echt steeds erger in dit land. Eerst jatten ze je fiets en gaan ze ook al schoenen jatten.
Nienke: eh… Hanna…
Hanna: Nee hoor, het maakt niet uit hoe duur of goedkoop ze waren. Het is een principekwestie. Ze moeten gewoon met hun poten van jouw spullen afblijven. Ja zo is het toch? Het kan toch niet gekker worden!
Nienke: Hanna, het is niet echt gebeurd.
Hanna: Oh.
Nienke: Het was gewoon een verhaal.
Hanna: Nou dan vind ik het een stom verhaal!
Nienke: Oké.
Bij mijn moeder
Moeder: Ik vond je column van vorige week weer ontzettend leuk!
Nienke: Dankjewel, ik vond hem zelf ook wel goed gelukt.
Moeder: Maar je was vergeten te vertellen dat ik de naam van je kat heb bedacht.
Nienke: Nou ja, dat deed niet helemaal ter zake.
Moeder: En in dat verhaal over je verjaardag heb je niet verteld dat je uiteindelijk van je vader een kaartje voor het concertgebouw hebt gekregen en van mij een hele dure patisserieworkshop. We zitten al ver boven de 75 euro hoor inmiddels.
Nienke: Ja mam dat weet ik toch. Het is alleen toch veel grappiger om het een beetje te overdrijven.
Moeder: En het klopt ook niet dat de hond op het balkon heeft gepoept. Wende heeft netjes buiten gepoept, dat deed ze keurig.
Nienke: Ja dat was ook een grapje. Als ik alleen maar waargebeurde dingen in mijn verhalen mag zetten dan worden het wel hele saaie columns.
Moeder: Is het dan allemaal fictie?
Nienke: Natuurlijk. Kijk, ik maak echt wel iets mee in mijn leven, maar ik zal het altijd aanpassen en overdrijven.
Moeder: O ja.
Nienke: Zelfs dit gesprek wat we nu hebben. Dat gebeurt dus helemaal niet echt.
Moeder: Meen je dat nou?
Nienke: Ja mam, alles is fictie. Je bent gewoon een onderdeel van mijn verhaal.
Moeder: Toch voelt het heel realistisch.
Nienke: Nou geloof me, het is allemaal nep. Al mijn columns zijn gebaseerd op fictieve personen, zelfs ik ben fictief. Die gesprekken die hierboven staan zijn ook allemaal niet echt gebeurd.
Moeder: Dat is toch wat!
Nienke: Ja, zeg dat wel.
Henk: Zeg Nienke, ik las laatst dat stukje over Geert Wilders.
Nienke: O, wat leuk.
Henk: Nou ik vond dat niet zo leuk!
Nienke: Waarom dan?
Henk: Omdat jij zegt dat PVV-stemmers domme mensen zijn.
Nienke: En jij stemt op de PVV?
Henk: Nee natuurlijk niet! Maar ik ben wel dom en ik wil niet vergeleken worden met PVV-stemmers.
Nienke: Sorry Henk, ik heb het niet zo bedoeld.
In een discotheek
John: Hey chickie!
Nienke: Hallo, wie ben jij?
John: Een lekkere neger, wat dacht jij dan!
Nienke: Eh…
John: Ik las in jouw columns dat je graag een kind wilt.
Nienke: Nou, dat was gewoon een verhaal.
John: Ik kan wel tot je dienst zijn hoor.
Nienke: Nou, zo bedoelde ik het niet helemaal…
John: Gaan we lekker swingen, let the magic happen baby!
Nienke: Nee, dat wil ik helemaal niet!
John: Niet? In je column staat heel anders.
Nienke: Ja maar dat is fictie.
John: Wat bedoel je, frictie?
Nienke: Nee fictie, fantasie. Het is maar een verhaal.
John: Dus je wilt geen kind van me?
Nienke: Nee, echt niet.
John: tsss…
In gesprek met een vriendin
Hanna: Hey Nienke, wat zonde dat je schoenen gestolen zijn!
Nienke: Wat bedoel je, welke schoenen?
Hanna: Ja, dat las ik in je column, je schoenen zijn gejat. Dat vind ik echt belachelijk!
Nienke: Ja maar…
Hanna: Ik vind niet dat je het hierbij moet laten hoor. Als ik jou was zou ik echt naar de politie gaan en aangifte doen. Zo kan het toch niet langer, het wordt echt steeds erger in dit land. Eerst jatten ze je fiets en gaan ze ook al schoenen jatten.
Nienke: eh… Hanna…
Hanna: Nee hoor, het maakt niet uit hoe duur of goedkoop ze waren. Het is een principekwestie. Ze moeten gewoon met hun poten van jouw spullen afblijven. Ja zo is het toch? Het kan toch niet gekker worden!
Nienke: Hanna, het is niet echt gebeurd.
Hanna: Oh.
Nienke: Het was gewoon een verhaal.
Hanna: Nou dan vind ik het een stom verhaal!
Nienke: Oké.
Bij mijn moeder
Moeder: Ik vond je column van vorige week weer ontzettend leuk!
Nienke: Dankjewel, ik vond hem zelf ook wel goed gelukt.
Moeder: Maar je was vergeten te vertellen dat ik de naam van je kat heb bedacht.
Nienke: Nou ja, dat deed niet helemaal ter zake.
Moeder: En in dat verhaal over je verjaardag heb je niet verteld dat je uiteindelijk van je vader een kaartje voor het concertgebouw hebt gekregen en van mij een hele dure patisserieworkshop. We zitten al ver boven de 75 euro hoor inmiddels.
Nienke: Ja mam dat weet ik toch. Het is alleen toch veel grappiger om het een beetje te overdrijven.
Moeder: En het klopt ook niet dat de hond op het balkon heeft gepoept. Wende heeft netjes buiten gepoept, dat deed ze keurig.
Nienke: Ja dat was ook een grapje. Als ik alleen maar waargebeurde dingen in mijn verhalen mag zetten dan worden het wel hele saaie columns.
Moeder: Is het dan allemaal fictie?
Nienke: Natuurlijk. Kijk, ik maak echt wel iets mee in mijn leven, maar ik zal het altijd aanpassen en overdrijven.
Moeder: O ja.
Nienke: Zelfs dit gesprek wat we nu hebben. Dat gebeurt dus helemaal niet echt.
Moeder: Meen je dat nou?
Nienke: Ja mam, alles is fictie. Je bent gewoon een onderdeel van mijn verhaal.
Moeder: Toch voelt het heel realistisch.
Nienke: Nou geloof me, het is allemaal nep. Al mijn columns zijn gebaseerd op fictieve personen, zelfs ik ben fictief. Die gesprekken die hierboven staan zijn ook allemaal niet echt gebeurd.
Moeder: Dat is toch wat!
Nienke: Ja, zeg dat wel.
Abonneren op:
Posts (Atom)
